tag:blogger.com,1999:blog-278197682011-08-02T04:34:06.522+03:00Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-81063071837165017332011-07-30T01:39:00.007+03:002011-07-30T19:27:00.237+03:00Η ποιητική συλλογή "Πορδές" του Ανδρέα Κάβλου εκδόθηκε το 2005 σε ένα αντίτυπο γεγονός που την καθιστά ιδιαιτέρως σπάνια. Σύμφωνα με εξέχοντες κριτικούς η λογοτεχνική της αξία είναι αδιαμφισβήτητη αν και τα βαθύτερα της νοήματα είναι δύσκολο να αφομοιωθούν από το μέσο αναγνώστη<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Εισαγωγικόν</span><br /><br />Κάποια στιγμή<br />θα πέρδομαι ελεύθερος<br />και θα θαυμάζει το σινάφι<br />"Ουάου! Τι είπε ο μέγιστος!<br />Τι νόημα!<br />Τι φως!"<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Συνέπεια</span><br /><br />Στον αμπελώνα τον πλατύ<br />τρυγούσαμε σταφύλια<br />δεν είχαμε μαντήλια<br />κι ιδρώναμε πολύ.<br /><br />Ο ήλιος έκαιγε φωτιά<br />μας στέγνωνε τα χείλη,<br />στείλαμε το Βασίλη<br />για αναψυκτικά.<br /><br />Σε μιαν απότομη στροφή<br />τον πάτησε κομπίνα<br />κι έμεινε ένα μήνα<br />στην ενταντικη.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Fuck</span><br /><br />Πες της το μ' ένα ντιμπιντάι<br />φωνάζει κάποιος παλιοπούστης.<br />Πες μου τι να της πω γαμώτο.<br />Δεν ξέρω τι φυλά ο νους της.<br /><br />Πως την αγαπώ ακόμα<br />να της έλεγα μονάχα<br />και πως τρέμω κάθε βράδυ;<br />Θα με πάρει για μαλάκα.<br /><br />Πες της μ' ένα ουμπαντούμπα<br />μου λέει κάποιος πιτσαδόρος<br />μα το μυαλό δεν βγάζει άκρη,<br />μοιάζει χαμένη λεωφόρος.<br /><br />Κι είναι τ'άστρα κάπου πάνω<br />λίγο φως να ρθει προσμένω.<br />Είμαι χαρωπό αγγελάκι<br />ψηλά στο δέντρο καρφωμένο.<br /><br />Πες της το μ' ένα κορνέτο<br />πρότεινε και ο μαλάκας<br />μα τώρα πια όλα τελειώσαν <br />ό,τι κι αν κάνω θα 'μαι ο βλάκας.<br /><br />Δίνω το σώμα μου στη λήθη<br />κι οι δαίμονες έρχονται πάνω<br />να με κρατήσουν καθώς φεύγω<br />ταξίδι μόνος να μην κάνω.<br /><br />Πες της να πάει να γαμηθεί<br />θα πουν στο ράδιο το βράδυ<br />μα τόσο αργά θα είναι Θεέ μου<br />θα 'χω θαφτεί μες' στο σκοτάδι.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Σ.Ε.Π</span><br /><br />Οι ναυτικοί που ανάβουν τα τσιμπούκια<br />κι οι υδραυλικοί που φτιάχνουν λούκια,<br />οι παγωτατζήδες που πουλάνε χωνάκια<br />κι οι μοδίστρες που ράβουν συνολάκια,<br /><br />οι μουσικοί που παίζουν Λιστ<br />κι οι πλέι μέικερ που μοιράσουν ασίστ,<br />οι τραπεζίτες που μετράνε λεφτά<br />και τα πρεζάκια που ζητάνε ψιλά,<br /><br />οι πόρνες, οι ακτινολόγοι,<br />οι δάσκαλοι κι οι ηλεκτρολόγοι<br />κι όλοι οι επαγγελματίες<br /><br />μοιραία γίνονται σβησμένες δάδες<br />και μένουν μόνο οι παπάδες<br />σκυφτοί να ψέλνουν στις κηδείες.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Δικαιοσύνη</span><br /><br />Σοκοφρέτες, σοκολάτες,<br />κουκουρούκου, σερενάτες<br />είχαν μείνει στο ψυγείο.<br /><br />Σου 'χα πει "είναι γαμάτες".<br />μου 'πες "άμα θέλεις φάτες".<br />Τις μοιράσαμε στα δύο.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Περιμένοντας τα σέικερ<br /></span><br />-Τι περιμένουμε πάνω στο μπαρ σκυμμένοι;<br />-Είναι τα σέικερ να 'ρθούνε όπου να 'ναι<br />κι η μπαργούμαν δεν φοράει σουτιέν.<br />Σκάσ' της ένα χαμόγελο. Μας βλέπει.<br />-Γιατί ζητάει να την πληρώσουμε;<br />Δεν είμαστε φερέγγυοι νομίζει;<br />Γιατί τα δίνεις; Γιατί παίρνεις το παλτό σου;<br />Εσύ δεν έλεγες καλά είμαστε εδώ;<br />-Γιατί τα φώτα ανάψανε και σέικερ δεν ήρθαν<br />κι η μουσική έπαυσε απότομα.<br />Είναι αργά. Θέλουν να κλείσουν.<br />-Και τώρα πως τη βγάζουμε δίχως τα σέικερ;<br />Στον πόνο μας αυτά ήταν μια κάποια λύση.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο θάνατος του ποιητή (απόσπασμα)</span><br /><br />Παίρνει τη λύρα τη χρυσή μες' στην καμμένη πόλη.<br />Τα ερείπια καπνίζοντας ρωτούν "Πού πας καργιόλη;<br />Οι βάρβαροι μας άφησαν πολλές πληγές και μίση.<br />Δεν έχει τίποτα εδώ κανείς για να υμνήσει.<br />Ούτε ένα μήλο άφησαν να μείνει σε τελάρο."<br />Ο ποιητής ταράζεται, στρίβει ένα τσιγάρο.<br /><br />Το στόμα του δεν γεύτηκε ποτέ τέτοια καφρίλα.<br /><br />Και πάνω στα χαλάσματα στέκεται και θωράει<br />μικρό, ανάπηρο σκυλί αργά να κατουράει<br />και η καρδιά μαγεύεται, το λογικό μισεύει,<br />στέκεται εκεί ακίνητος λίγο και το χαζεύει.<br />"Το θάνατο πώς γέλασε; Πώς ξέφυγε το μνήμα;<br />Στον κόπρο αυτόν τον ένδοξο αξίζει ένα ποίημα."<br />Αρχίζει γράφει την ωδή, του μένει λίγο ακόμα<br />αράπη ξίφος τον τρυπά, τον ρίχνει κατ' στο χώμα.<br />Σκιάζεται ο σκύλος, γρήγορα σ' 'ένα βαρέλι μπαίνει<br />κι ο ποιητής ψυχορραγεί και μοναχός πεθαίνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8106307183716501733?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-59146115291787230562011-07-28T02:04:00.003+03:002011-07-28T02:12:52.782+03:00Ο Νίκος μου 'πε να γράφω. Είναι καλό παιδί ο Νίκος. Επιστήμονας. Έχει τα πτυχία του στον τοίχο. Δεν τα διάβασα ποτέ. Φαίνονται ωραία όμως. Έχουν σφραγίδες και μεγάλες υπογραφές. Φαντάζομαι ότι έχουν κύρος.<br /><br />Όταν γνώρισα το Νίκο όποτε έβρεχε ούρλιαζα. Τώρα έχω ηρεμήσει λίγο.<br /><br />Συνάντησα εδώ έναν τύπο που λέει πως οι σταγόνες της βροχής δεν είναι τίποτα άλλο παρά το φτύσιμο των αγγέλων. Νομίζω ότι το πιστεύει πραγματικά. Εγώ πάλι καταλαβαίνω ότι είναι νερό. Απλά τις φοβάμαι.<br /><br />Παλιά, όταν έβρεχε, η Άλλη με πήγαινε κάτω από μια λαμαρίνα και μου έκλεινε τα μάτια. Μου έλεγε να φανταστώ κάτι όμορφο. Φανταζόμουν παγωτό φιστίκι. Της έλεγα ότι το μόνο που χρειάζονται οι άνθρωποι για να είναι ευτυχισμένοι είναι παγωτό φιστίκι. Μου έλεγε ότι το μόνο που χρειάζονται είναι στοιχειώδη αλληλοκατανόηση. Γελούσαμε. Ήταν ωραία.<br /><br />Νομίζω την αγαπούσα. Ήταν καλή. Κάποια Χριστούγεννα μου 'χε πάρει και δώρο. Ένα κόκκινο μπλουζάκι. Το φορούσα συνέχεια. Μου άρεσε. Ήταν άνετο. Έγραφε πάνω του “deny me and be doomed”. Μου το 'δειξε χθες ο Νίκος. Με ρώτησε τι νοιώθω. Του 'πα θλίψη. Είπε ότι κάνουμε προόδους.<br /> <br />Μου λείπει η Άλλη. Μπορούσα να συνεννοηθώ μαζί της. Καταλάβαινε.<br /> <br />Ρώτησα το Νίκο πότε θα 'ρθει η Άλλη να με δει. Είπε ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Μερικές φορές με μπερδεύει ο Νίκος. Ρώτησα γιατί. Μου 'δειξε τις φωτογραφίες. Είπε ότι το κάναμε αυτό δεκάδες φορές. Δεν το θυμάμαι. Μου 'πε να προσπαθήσω να συγκεντρωθώ στις εικόνες. Προσπάθησα. Η κοπέλα με το σκισμένο λαιμό δεν μου θύμιζε τίποτα. Ούτε ο τύπος με την κόκκινη μπλούζα και τις χειροπέδες. Ο Νίκος μου 'πε πως γι' αυτό είμαι εδώ. <br /><br />Κι ότι πρέπει να γράφω. Θα με βοηθήσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5914611529178723056?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-53646261893468956622011-07-17T20:45:00.000+03:002011-07-17T20:46:27.533+03:00Μου ζήτησε φωτιά. Τον ρώτησα αν θα άρχιζε το κάπνισμα. Είπε όχι κι έκανε ένα θεσπέσιο πυροκλάνι, γεγονός που δεν άρεσε καθόλου στη Μαίρη.<br /><br />“Δεν ντρέπεστε λίγο, ρε; Έχετε και γυναίκα στην παρέα.”<br /><br />“ Έλα μωρέ” της είπα. “Φιλαράκι είσαι.”.<br /><br />“Δεν είμαι φιλαράκι. Είμαι η κοπέλα του φίλου σου. Αυτού του μαλάκα.”. Γύρισε προς τον Μπάμπη. “Αν το ξανακάνεις θα γίνει πόλεμος.”.<br /><br />“Χέστηκα. Έτσι κι αλλιώς αν γίνει πόλεμος εγώ κι ο Τάκης θα αυτοεξοριστούμε. Τζαμάικα, Ταϊλάνδη, Νησιά Φίτζι.”<br /><br />“Κούβα, Κούβα να πάμε.” είπα “Είναι πιο επαναστατικά.”<br /><br />“Ας είναι Κούβα. Θα βρούμε το πιο γαμάτο μπιτσόμπαρο, με τις καλύτερες τεκίλες, τα καλύτερα ξέκωλα και θα κάνουμε αντίσταση από εκεί.”<br /><br />Η Μαίρη τα είχε πάρει. Πολύ. “Δεν κόβεις τις μαλακίες λέω εγώ;”<br /><br />“Δεν είναι μαλακίες.” συνέχισε ο άλλος ήρεμα. “Ο Τάκης θα γράψει πέντε έξι ποιήματα επαναστατικά, θα τα μελοποιήσω εγώ, μερικά αρθράκια από εδώ, λίγο φέισμπουκ από εκεί, τουίτερ, γιουτιούμπ…Έχει ίντερνετ στην Κούβα, ε;”<br /><br />“Λογικά έχει. Να τα βάλουμε και στο γιουπόρν.” πρόσθεσα κι εγώ την παπαριά μου.<br /><br />“Κι σ’ αυτό. Κι όταν ηρεμήσουν τα πράγματα γυρνάμε Ελλάδα φίρμες. Μας κάνουν βουλευτές, υπουργούς…”<br /><br />“Ναι ε;” τον έκοψε θυμωμένα η Μαίρη. “Μετά θα κάνετε και τίποτε άλλο;”<br /><br />Ο Μπάμπης σηκώθηκε όρθιος, ανέβηκε στον καναπέ κι άρχισε να φωνάζει. “Μετά θα κλάνουμε ελεύθερα. Να έτσι. Και κάτι χαζογκόμενες σαν εσένα και τις φίλες σου θα λένε ‘αχ καλέ τι ωραία που τα λένε, τι σοφοί ανθρώποι είναι αυτοί!’. Γκέγκε; ”.<br /><br />Η Μαίρη έβαλε τα κλάματα κι έφυγε. Μετά από δυο μέρες τα παιδιά χώρισαν. Μάλλον ήταν καλύτερα έτσι. Εξάλλου αν δεν είχαν χωρίσει δε θα είχα γνωρίσει τη Νάντια ποτέ. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5364626189346895662?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-52152318927882532132011-04-04T02:03:00.001+03:002011-04-04T02:07:22.234+03:00Είναι η πόλη που μυρίζει άνοιξη και κρέας και σκατά. <br />Είναι ο σκύλος που γαβγίζει και το αυτοκίνητο που τον πατάει. <br />Είναι τα δέντρα, τα αστέρια και τα ζωύφια. <br />Είναι πολλά.<br />Είναι χίλιοι κόσμοι που ανατινάζονται μέσα σου<br />μια γαμημένη ώρα και σε κάνουν να γράφεις μαλακίες <br />καθώς τα φώτα γύρω σου σιγά σιγά σβήνουν <br />κι εσύ θες να ’σαι σπίτι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5215231892788253213?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-3653550770596133222011-03-08T14:46:00.002+02:002011-03-08T14:48:50.203+02:00Μαγκιά δεν είναι να βουλώνεις τα αυτιά σου<br />ούτε να δένεσαι σαν το μαλάκα στο κατάρτι<br />αλλά να ακούς, να αγγίζεις<br />και πάνω από όλα να ξέρεις<br />πως το ταξίδι από μόνο του <br />δε λέει και πολλά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-365355077059613322?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-36896070094258813142010-09-16T12:58:00.008+03:002010-09-16T23:54:42.789+03:00Είναι φορές που νιώθω σαν στρουμφάκι στο μπλέντερ, σαν παιδικό ξεσκισμένο αρκουδάκι, σαν φωτεινούλης που δεν έχει πια φως. <br /><br />Κάνεις δε φαίνεται να νοιάζεται. <br /><br />Κι όταν μια μέρα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τόιχο δημιουργώντας αλικές εικαστικές παρεμβάσεις μάλλον κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-3689607009425881314?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-15952505118201882592010-09-11T14:29:00.013+03:002010-09-16T23:56:37.767+03:00Η μαλακία με τα καρότα είναι ότι ποτέ δε βρίσκεις ένα όταν έχεις κάνει χιονάνθρωπο και βάζεις αναγκαστικά κάτι βρώμικες πέτρες που δεν μοιάζουν καθόλου με μύτη. Τώρα θα μου πεις γιατί τα σκέφτεσαι αυτά. Θα σου πω. Έχω ένα άδειο ποτήρι κι ένα άδειο μπολάκι που ‘χε μέσα καρότα κι αγγούρια -για τ’ αγγούρια ίσως γράψω κάτι κάποια άλλη φορά- κι ο Φάβας μού ‘πε να σκέφτομαι ό,τι να ‘ναι εκτός από εκείνη κι εγώ τον Φάβα τον ακούω γιατί έχει κάνει τόνους μαλακίες αλλά ξέρει.<br />Κι έτσι σκέφτομαι χιονάνθρωπους και τα βύζιά της μπαργούμαν που ‘χει σκύψει και με ρωτά αν θέλω άλλα. Τι άλλα; Άλλα όνειρα; Άλλα ενδιαφέροντα; Άλλα πράγματα να με γεμίζουν; “Άλλα καρότα.<br />Τζιν έχεις πιει πολύ.” Όχι. Δεν θέλω άλλα καρότα. Θέλω μόνο να πάω στην τουαλέτα, να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο καζανάκι, να ουρλιάξω και να την σκεφτώ να ‘ναι γυμνή, να μην μ’ακούει, να ‘χει καρότα στ’ αυτιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-1595250511820188259?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-82516319720951928442010-09-10T22:24:00.008+03:002010-09-16T17:37:45.444+03:00Βράζουμε τα μακαρόνια να μείνουν al dente. Ύστερα χτυπάμε σε ένα γυάλινο μπώλ με σύρμα το ανθότυρο με το γάλα και ρίχνουμε τη φλόυδα πορτοκαλιού το αλάτι και φρεσκοτριμένο πιπέρι. Μετά χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο γιατί η πουτάνα μας χώρισε. Κοιτάμε τα αίματα και παίρνουμε τηλέφωνο τα κανάλια να ‘ρθουν. Όταν οι δημοσιογράφοι σκάσουν μύτη τους δείχνουμε τον τοίχο. Τους λέμε αυτό είναι ένα μάτι. Αυτό είναι ένα φρύδι. Κι αυτό ολοφάνερα είναι ένα αγκάθινο στεφάνι. Ο Ματωμένος Ιησούς του Τοίχου γίνεται είδηση. Το θαύμα που χρειάζονται όλοι. Κόσμος αρχίζει να έρχεται. Πρώτα κάτι γρίες απο τη γειτονιά. Αφήνουν λειτουργιές και δίευρα. Μετά ένα πούλμαν από την πρωτεύουσα. Αφήνουν χρυσά σταυρουδάκια και λίρες. Και μέτα κι άλλα πούλμαν. Σκότώνουμε ό,τι χρυσαφικά μας αφήσουν και κλέινουμε εισητήριο για Τζαμάικα. Αράζουμε σ’ ένα μπιτσόμπαρο. Δυο μαύρες μας αλείφουν με λάδι και μας παίρνουν πίπες. Που και που τη θυμόμαστε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8251631972095192844?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-24015452040182480642009-03-09T17:27:00.003+02:002010-09-10T22:22:58.842+03:0016<br /><br />Τώρα εσύ περιμένεις στο κεφάλαιο αυτό να σου εξηγηθούν οι απορίες σου. Αρχίδια. Ο Τσάρλι δεν πρόλαβε να μου πει πολλά κι όσα μου πε με μπέρδεψαν περισσότερο. Μετά ήρθε το μουνί με το πιστόλι. Αλλά κάτσε να τα πάρω από την αρχή.<br />Ο Τσάρλι άναψε ένα τσιγάρο και με κοίταξε. <br />-Τζονούλη, από όσα θα σου πω δεν θα πιστέψεις τίποτα. Κανείς δεν πιστεύει. Όλοι είναι κολημένοι σ' οσα τους λέει η τηλεόραση, τα σχολεία κι οι παπάδες. Σημασία έχει ότι πλέον εσύ είσαι το Πρόβατο κι εμείς πρέπει να σε προστατέψουμε.<br />-Από ποιον. Τον κακό λύκο;<br />Ο Τσάρλι με κοίταξε έκπληκτος.<br />-Νόμιζα δεν ήξερες τίποτα.<br />-Μια μαλακία είπα. Νόμιζα ήταν αστείο.<br />-Τα πράγματα είναι σοβαρά. Θα αρχίσουν να σε κυνηγάνε.<br />-Εμένα; Γιατί;<br />-Θέλουν την Ουσία.<br />-Ποια ουσία;<br />-Μία είναι η Ουσία.<br />-Δεν υπάρχει αθανασία;<br />-Κάποτε υπήρχε. Αν κάνουμε σωστά τη δουλεία μας θα ξαναυπάρξει.<br />-Καλά, γάμα τα. Και δε μου λες, ποια είναι η δουλεια μας;<br />-Να μέινεις ζωντανός μέχρι την Αλλαγή ή...<br />Τα μάτια του έλαμψαν.<br />-...την Επαναφορά.<br />-Τι πίπες είναι αυτές ρε Τσάρλι. Πάω να φύγω. Είναι τρελά όλα. Αντίο κι ευχαριστώ για τον πατσά.<br />-Το ότι μια νεκρή μίλησε στο κεφάλι σου δεν είναι τρελό;<br />-Ήμουν ήδη πιωμένος. Μπορεί να το φαντάστηκα.<br />-Ό,τι μπορείς να φανταστείς, μπορεί να γίνει.<br /><br />ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝΟΥΛΗ Νο 5<br /><br />ΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΦΥΓΕ. ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ.<br /><br />-Άμα φανταστώ ένα βυζί που αντί για γάλα θα βγάζει τεκίλα, θα γίνει; Τι μαλακίες μου λες.<br />-Μιλάω σοβαρότατα. Είσαι το Πρόβατο, έχεις την Ουσία, μπορείς να σώσεις τον κόσμο.<br />-Απ' τον κακό λύκο;<br />-Από τη μαλακία που τον δέρνει. Ο κακός λύκος θέλει μόνο την Ουσία.<br />-Τι σκατά είναι η ουσία;<br />-Πού να ξερω. Πάνε τόσα χρόνια.<br />Μέτα άκουσα ένα μπουμ κι η πόρτα έπεσε. Και μια γκόμενα με σημάδεψε με το όπλο της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-2401545204018248064?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-67462303636449965402009-02-21T18:57:00.004+02:002010-09-10T22:22:18.136+03:00Εκείνο το απόγευμα η αλήθεια ήταν πως ο μεγάλος διδάσκαλος Ζάο Ζου δεν είχε και πολύ όρεξη για μάθημα. Θα προτιμούσε να 'ταν στο κρεβάτι με την Τσαν Λι, να πίνει μπύρες και να ρεύεται σε κάποιο μπαλκόνι ή να παίζει μπάλα στους πρόποδες του Λευκού Βούνου και γενικα να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτος από το να προσπαθεί να διδάξει στους μαθητές του τα μεγάλα νοήματα του σύμπαντος. Έτσι όταν μπήκε στην τάξη έκατσε στην έδρα, σταύρωσε τα χέρια κι άφησε το κεφάλι του να πέσει κάτω χωρίς να πει ουτε καλησπέρα.<br />Και μετά από λίγο την αμόλησε. Ήταν μια απρογραμμάτιστη, απροειδοποίητη και σαφώς ηχηρή κλανιά που έκανε τους μαθητές του να τον κοιτάξουν περίεργα. Η γλυκιά Τσου Τσι Μο από το πρώτο θρανίο σοκαρίστηκε από αυτήν την χωρίς αιδώ πράξη του διδασκάλου. Ο Μπάι Γιν κρυφογέλασε και ο Σου Κι , ο πρόεδρος της τάξης, έμεινε λίγο σκεφτικός κι είπε: "Συνάδερφοι, ο δάσκαλος σίγουρα προσπαθεί να μας διδάξει κάτι.". Ο Τάο Τάο πρότεινε πως αυτό που ήθελε να τους πει ο δάσκαλος είναι να αποβάλλουν καθέ τι που τους βαραίνει όμως λίγοι συμφώνησαν με την εξήγηση αυτή. Ο Λου Σάο μετά από λίγη γιόγκα σηκώθηκε όρθιος και είπε: "Το βρήκα! Τα λόγια είναι μάταια για να εξηγησουμε τα νοήματα του κόσμου. Αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε, ας κλάσουμε.". Αυτή η ιδέα άρεσε στους μαθητές. Τους ενθουσίασε τόσο πολύ που ο Βάο Γου έριξε μια κούφια. Κι ακολήθησε ο Τάο Τάο κι ο Σου Κι και μετά ο Τσι Ντο άφησε μια δυνατότερη. Ακόμα κι η Τσου Τσι Μο έριξε μια κοριτσίστικη. Όλη η τάξη έκλανε χαρούμενα.<br />Έκτος από τον Γκου Τι Σε. Ο Ζαό Ζου το πρόσεξε και μίλησε για πρώτη φορά εκείνο το απόγευμα: "Έσύ παιδί μου γιατί δεν κλάνεις;". "Δεν μου 'ρχεται μεγάλε διδάσκαλε." ήταν η απάντηση. "Πέρνα αμέσως έξω" είπε ο δάσκαλος κι υπόλοιποι μαθητές γέλασαν μέσα τους χαιρεκακα. Και μόλις ο Γκου Τι Σε έφυγε από την αίθουσα ο Ζάο Ζου έκανε μια κίνηση που προβλημάτισε πολύ τους μαθητές του. Έκλεισε τα παράθυρα, τα σφάλισε καλά κι έφυγε κλειδώνοντας πίσω του την πόρτα.<br />"Καλοί μαλάκες είναι" είπε στον Γκου Τι Σε που περίμενε απ' έξω. " Ακολουθούν τον κάθε παπάρα που το παίζει δάσκαλος, προσπαθουν να βρουν νόημα στα πάντα, ξεχνάν να ζουν. Ασ' τους τώρα να μυρίζουν τις πορδές τους." Και κάθως πήγαιναν παρέα στο κυλικείο να πιουν μπύρες πίσω από την κλειστή πόρτα ο Λου Σάο πρότεινε πως : "ίσως θέλει να μας πει πως όσο κι αν προσπαθούμε θα μείνουμε πάντα κλειδωμένοι στη μικρότητα της ύπαρξής μας.".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-6746230363644996540?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-76000911009698887682008-12-26T19:28:00.004+02:002008-12-26T21:09:43.763+02:00Αποφάσισα τελικά εκτός από τις δικές μου βλακείες να φιλοξενώ που και που και κανενός άλλου. Μετά από απαίτηση των αναγνωστών του blog δημοσιεύω δυο εκπληκτικά δίστιχα που γράφτηκαν στο λύκειο από δυο σπουδαίους δημιουργούς, τον Πρόεδρα και τον Παυλάκη που είναι έγκλημα να ξεχαστούν. Ξεκινάω με το σχεδόν βαρναλικό ποίημα του Πρόεδρα που πραγματικά με συγκλόνισε.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Πάλι μεθυσμένος ήμαν<br />νόμιζα ήμουνα ο He-Man.<br /></span><br />Και ολοκληρώνω με το βαθύτατο ποιήμα ορόσημο του Παυλάκη, το απάυγασμα θα έλεγα της σχολικής ποιητικής μας δραστηριότητας.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Την κυλότα σου φοράω<br />και φωνάζω βάο βάο.<br /></span><br />Πρέπει να 'χω και κάτι άλλα γραμμένα στο βιβλίο της Ιστορίας Επιστημών. Αν τα βρω ποτέ θα τ' ανεβάσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-7600091100969888768?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-81949819099569288012008-12-25T20:01:00.003+02:002008-12-26T21:10:31.982+02:0014<br /><br />Παρένθεση. Ο προσεκτικός αναγνώστης ίσως διέκρινε πως η γκόμενα, που αρχικά την είπα Μπέμπα, έγινε Μπέλα. Αυτό οφείλεται καθαρά και μόνο στο ότι έχω μια καραμπίνα να με σημαδεύει και μπερδεύομαι. Μπέμπα την λενε. Την λεγαν. Τέλος παρένθεσης.<br /><br />15<br /><br />Τρέχαμε μες στη βροχή. Ήμουν νυσταγμένος, μεθυσμένος και βρεγμένος ως το κόκαλο.<br />-Μας κυνηγάει κανείς; Ρωτάω. Μην τρέχω τζάμπα.<br />-Θα σου πω μετα. Εκεί που πάμε θα μαστε ασφαλείς.<br />-Έχω ψοφήσει ρε Τσάρλι. Θέλω και να ξεράσω.<br />-Εκεί που πάμε το στομάχι σου θα στρώσει.<br />Με πήγε σε ένα πατσατζίδικο. Σε μια τρύπα που μύριζε ξύδι και σκόρδο. Με το που τον είδε ο πατσατζής άνοιξε μια καταπακτή και χωθήκαμε στο υπόγειο. Έπεσα σε μια καρέκλα και κρατουσα το κεφάλι μου, μετά την κοιλιά μου, μετά το κεφάλι μου. Ο πατσατζής με κόιταξε περίεργα και είπε του Τσάρλι.<br />-Πες μου ότι δεν είναι αυτός.<br />-Αυτός είναι ρε Ανέστη. Μαλακία αλλά αυτός είναι. Φέρε του κάτι να στρώσει και το γνωστό.<br />Το κάτι να στρώσει που μου φερε ο Ανέστης ήταν ένα πιατο πατσάς ψιλλοκομμένος. Το γνωστό ήταν ποδαράκια. Σκέτα. Χωρίς ζουμί. Εμοιαζε αηδία. Ο Τσάρλι άρχισε να τρώει. Αρχισα κι έγώ. Ομολογώ το πατασαδάκι μου έκανε καλό.<br />-Δε μου λες ρε Τσάρλι, αυτήν την αηδία πως την τρως;<br />-Είχα βάλει παλιά στοίχημα ένα μπουκάλι ουίσκι ότι μπορώ να το φάω και μετά μ' άρεσε.<br />Τώρα θα μου πεις "Εδώ γίνεται της πουτάνας. Τον ρωτάς για τα ποδαράκια αντί να ζητήσεις απαντήσεις; Κι αυτός συνεχίζει την κουβέντα;".<br />Σου πα ότι είναι μαλακία το μυθιστόρημα.<br />-Ο Ανέστης κάνει γαμώ το φαί για ρεμάλια σαν εμάς.Σ' άρεσε;<br />-Πες του βα φέρει άλλο ένα. Και τυρί. Κι ένα καφέ. Ελληνικό.<br />-Θα φέρει. Κάτσε πρώτα να σου πω τη φάση.<br />Κι ο Τσάρλι άρχισε να μου λέει τη φάση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8194981909956928801?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-57841205075534019082008-12-25T19:52:00.003+02:002008-12-26T21:10:53.149+02:00Επιστρέφοντας σκυνθρωπός από τη δουλειά του ο Ζάο Ζου πρόσεξε σε ένα τοίχο το σύνθημα "Ο σουρεαλισμος όλους μας ενώνει. Μπάτσοι, γουρούνια, ανεμώνη*", γεγονός που τον έκανε να χαμογελάσει με αισιοδοξία.<br /><br />*διαβασα ότι το γραψαν κάποιοι κάπου στο Γκύζη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5784120507553401908?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-18895802387731111092008-12-16T20:23:00.003+02:002008-12-26T21:11:23.283+02:0013<br /><br />ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝΟΥΛΗ Νο 4<br /><br />ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ, ΡΩΤΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ Η ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΣΟΥ ΡΘΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΙΔΕΑ. ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ<br /><br />Λοιπόν, δυτικά είχε μια στάση. Η στάση είχε ένα παγκάκι, το παγκάκι είχε ένα γέρο κι εγώ δεν είχα τσιγάρα. Κι είπα "δε γαμιέται, ας κάνω μια τράκα".<br />-Συγγνώμη θείο. Παίζει κανα τσιγάρο;<br />-Έλπιζα ότι θα 'χες εσύ.<br />-Και τι θα καπνισουμε τώρα;<br />-Το πουλί μας.<br />Έπρεπε να γελάσω και να φύγω. Ή να μη γελάσω και να φύγω. Αλλά τόσα κιλά μαλάκας που μαι έκατσα να κάνω μουχαμπέτι.<br />-Περιμένεις ώρα;<br />-Πολλή.<br />Τα φώτα του αστικού αρχισαν να φαίνονται κάπου. <br />-Έρχεται<br />-Δεν περιμένω λεωφορίο.<br />-Και τι περιμένεις ρε θείο;<br />Σήκωσε τους ώμους και δεν είπε τίποτα. Έβγαλε απ' τη τσέπη του τα γυαλιά του, ένα βιβλίο κι άρχισε να το διαβάζει.<br />-Τι διαβάζεις;<br />-Ποιήση. Σκαμπάζεις τίποτα από ποίηση;<br />-Πριν λίγο μου παν ό,τι έχω προοπτικές.<br />Του 'πα τη φάση στον Κούνελο. Γέλασε. Με ρώτησε πώς σκέφτηκα το ποίημα μου.<br />-Ήπια μπύρα, πολλή μπύρα<br />-Τότε θα γίνεις μεγάλος συγγραφέας. Ιππόδρομο πας;<br />-Όχι.<br />-Να πηγαίνεις. Λέει.<br />Έβγαλε ένα φλασκι ουίσκι.<br />-Θές;<br />Ήθελα. Κι έκατσα δίπλα του και πίναμε μαζί. Κι όταν ξανάνοιξε το βιβλίο του διάβασα τι διάβαζε και πάγωσα. Γιατί το ποίημα που διάβαζε ήταν το εξής:<br /><br />ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ<br />ΤΟ ΜΕΓΑ ΒΕΛΑΣΜΑ<br />ή<br />ΠΑΝ-ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ<br /><br /><span style="font-style:italic;">Όταν βαρέα βάρη επωμίζονται σε προκυμαίες, σε κρηπιδώματα σταθμών, σε αυλές και δρόμους, σε λιπαρά μέσα σκατά πατώντας, της καθημερινής ζωής οι αχθοφόροι, τους άτλαντας του κόσμου αχρηστεύοντας, οι άνεργοι άτλαντες διάτορα βογγούν με στοναχάς, με θρήνους.<br />Και όμως, την ώρα που αίρονται τα βάρη (ζεμπίλια και σάκκοι λογής-λογής με πράγματα ακατονόμαστα γεμάτοι – τουτέστι γεμάτοι κρίματα, γεμάτοι αμαρτίες) η Οικουμένη ακόμη ζη και οτέ μεν αγάλλεται, οτέ δε (πολύ συχνότερα) βαριά στενάζει, κάτω από τα βάρη των βαρέων βαρών (όπλα πυρηνικά, πραμάτιες απατηλές, ψέματα ποικίλα – όλα σκατά, όλα αμαρτίες) την ίδια ώρα ακούεται – και τούτο μοιάζει πάντοτε με θαύμα - και εις τους αγρούς, και μεσ’ στις πόλεις, κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού και κάτω από τ’ αστέρια, ακούεται πάντοτε ένα μεγάλο βέλασμα (μπεέ-μπεέ) καλύπτοντας τον θρήνο των ατλάντων, ένα θεσπέσιο βέλασμα από φωνήν αλέκτορος πιο καθαρό, πιο πλήρες, εν μέγα βέλασμα φωτοβριθές (μπεέ-μπεέ, μπεέ-μπεέ) που την ελπίδα σπέρνει στις ψυχές αυτών που το ακούνε, εν μέγα βέλασμα σαν καθαρό νερό από των ουρανών τους καταρράκτας πίπτον, ένα μεγάλο βέλασμα ωραίου αμνού (μπεέ-μπεέ) εν βέλασμα νεαρού κριού (μπεέ-μπεέ) που όσοι το ενωτίζονται μεγάλες στέρνες γίνονται του ανεσπέρου λόγου, εν βέλασμα που όσοι το ενστερνίζονται σώζονται πάντα, ένα μεγάλο βέλασμα σαν μέσ’ από χωνί τεράστιου τηλεβόα, εν μέγα βέλασμα αμνού (ενός αμνού που εις το Περού θα ημπορούσε κάλλιστα και λάμα νάναι) το βέλασμα νεαρού κριού με ωραίους ευμεγέθεις όρχεις, το βέλασμα του αγαθού αμνού (μπεέ-μπεέ, μπεέ – ω δόξα, δόξα Αλληλούια!) το βέλασμα του ωραίου αμνού, του αμνού-κριού του αίροντος τας αμαρτίας του κόσμου.<br /></span><br /><br />-Θείο, μου κάνεις πλάκα.<br />-Τι λες αγόρι μου;<br />-Αυτό με τα πρόβατα. Πλάκα έτσι;<br />-Δε σε πιάνω.<br />-Πες μου τώρα ότι σε λέν και Τσάρλι να το ολοκληρώσεις.<br />Έβγαλε ένα περίστροφο. Μου το κόλλησε στη μούρη.<br />-Ποιος είσαι;<br />Κανονικά, μπορώ άνετα να αφοπλίσω έναν παππού που με σημαδεύει. Αλλά χθες ήμουν μεθυσμένος.<br />-Τζονούλη με λένε... Η Μπέλα μου πε να βρω τον Τσάρλι... Είπε είμαι το Πρόβατο.<br />-Σ' ακολούθησε κανείς;<br />-Που να ξέρω; Κομμάτια είμαι.<br />-Ο Τσάρλι είμαι. Πρέπει να πάμε σ' ασφαλές μέρος.<br />Κι αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τους μαλάκες στο σκοτάδι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-1889580238773111109?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-24418771816683344572008-12-13T21:14:00.004+02:002008-12-26T21:12:14.866+02:0011<br /><br />Μπήκα σε άλλα δυο, τρία, τέσσερα, δε θυμάμαι πόσα μπαρ. Πουθενά δεν βρήκα τον Τσάρλι. Δεν έγινε και κάτι ενδιαφέρον που να αξίζει να σου το πω. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε αυτό που έγινε στη Ζούγκλα είχε κάποιο ενδιαφέρον. Απορώ γιατί το έγραψα.<br /><br /><br />12<br /><br />Κατέληξα στον Κούνελο. Κουλτουροστέκι. Είχε ποητική βραδιά. Εγώ ήμουν ήδη σούρα. Όταν μπήκα μέσα μια κοπέλα ήταν όρθια σε ένα σκαμπό κρατώντας στην αγκαλιά της μια γάτα. Η κοπέλα ήταν χοντρή. Η γάτα ήταν ψόφια. Η κοπέλα απήγγειλε.<br /><br />Παγωμένη η γάτα<br />ούρλιαζε σαν σκύλος<br />ώσπου στο χιόνι να κατρήσει και να λυτρωθεί<br />κι έγινε ο πόνος της<br />πορφυρό μαντολίνο<br />που ραψωδούσε νωχελικά στο μελανό διάζωμα της ουρανόσκαλας.<br />Ω θεοί<br />οικτρά εκλιπαρώ<br />δείξτε έλεος στη μεταξωτή της κύστη. *<br /><br />Και έκλαιγε. Μόνη της πάνω στο σκαμπό έκλαιγε. Και μετά πέταξε τη γάτα στον μπάρμαν κι ήπιε ένα ντραμπούι.<br />Καλά, είχα ενθουσιαστεί. Ο κόσμος (πέντε, έξι μαλάκες) χειροκροτούσε χλιαρά. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να μην την αποθεώσω. Και φώναζα μπράβο κοπελάρα μου, και γαμώ την τέχνη και κάτι τέτοια. Ένας μαλάκας με κοίταξε περίεργα.<br />Μαλάκας: Μη μας πεις ρε φίλε ότι σ' αρεσε η χοντρή.<br />Χοντρή: (που με το ένα χέρι τραβούσε τα μαλλιά της, με το άλλο το ποτάκι της και έκλαιγε ακόμα) Δεν είμαι χοντρή!<br />Εγώ: Μην τον ακούς κοριτσάρα μου. Σωματάρα έχεις. Κλόντια Σίφερ είσαι.<br />Μαλάκας: Άντε μωρέ με τη σαβούρα. Θέλει να λέγεται και ποιήτρια.<br />Χοντρή: Είμαι ποιήτρια (κλαψ, λυγμ, μπουχού)<br />Εγώ: Είναι ποιήτρια.<br />Μαλάκας: Αρχίδια.<br />Εγώ: Εσύ είσαι ποητής;<br />Μαλάκας: Βεβαίως.<br />Εγώ: Πές μου ένα ποίημα σου.<br />Μαλάκς: Αφού το ζητάς. Το ονομάζω Μοναξια<br />Τυλιγμένος στις περικοκλάδες του απείρου σου<br />προσδοκω το σύννεφο που θα βρέξει συμπόνια στα μαλλιά μου<br />μονος μου<br />εγώ<br />γιατί σε αγάπησα απύθμενα<br />Τασούλα<br />ναι<br />πολύ σε αγάπησα Τασούλα<br />και συ με πρόδωσες και....<br />Κι άρχισε να κλαίει κι αυτός. Της πουτάνας σου λέω. Γούσταρα τρελά. Κι όταν ένας τύπος μου 'πε "Αφού ήρθες, δεν μας λες κάνα ποίημα; Δεν χρειάζεται να 'χεις κάτι έτοιμο. Αυτοσχεδίασε." ανέβηκα κι εγώ στο σκαμπό και είπα<br /><br />Είχα ένα κουτάκι μπύρα<br />Tο ήπια.<br />Τώρα είναι τασάκι.<br />Είχα δυο πακέτα Camel.<br />Τα κάπνισα.<br />Τώρα έναι γόπες.<br />Είχα ένα γιαπωνέζικο ράδιο.<br />Το χάλασα.<br />Τώρα παίζει όλο Μπαχ.<br />Γάμα τα.<br /><br />Περιτό να σου πω ότι οι τύποι σε δυο λεπτα βρήκαν πεντακόσια νοήματα στη μαλακία μου. Και μου παν ότι έχω προοπτικές. Αλλά εγώ δεν ήθελα να γίνω ποιητής. Ήθελα να βρω τον Τσάρλι. Και τα μπαρ κλείνανε και δεν είχα που να πάω. Καθώς τα φώτα άναβαν στα ηχεία ακουγόταν το Go West των Pet Shop Boys. Και πήγα δυτικά.<br /><br />*Το ποήμα αυτό δεν είναι όλο δικό μου. Το γραψαμε με τον Τόλη στο λύκειο, νομίζω στην ώρα των θρησκευτικών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-2441877181668334457?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-82276315732451451602008-11-20T19:01:00.003+02:002008-12-26T21:12:31.500+02:009<br /><br />"Γιατί είσαι μαλάκας" θα μου πεις. Ναι, είμαι. Εσύ δεν είσαι καθόλου; Καθημερινά κάνεις πράγματα που δεν πρέπει, δεν κάνεις πράγματα που πρέπει, το μετανιώνεις, προσπαθείς να τα αλλάξεις και δεν γίνεται τίποτα και μετά περιμένεις να αλλάξουν από μόνα τους και δεν γίνεται τίποτα κι υποτείθεται όλο αυτό σε κάνει σοφότερο αλλά αρχίδια. <br />Άσε που κάθεσαι και με διαβάζεις. Μόνο ένας μαλάκας θα ασχολιονταν μαζί μου.<br />Αλλά αφού είσαι εδώ, είμαι κι εγώ εδώ, συνεχίζω.<br />Μια μπαρότσαρκα χρειάζεται λεφτά. Στην περίπτωσή μου πολλά λεφτά. Κι εγώ , είπαμε, δεν είχα μία. Από τον Ίγκι δεν ήθελα να δανειστώ. Του χρωστούσα ήδη τα κέρατά μου. Η μόνη μου λύση ήταν τα κορίτσια. Η Ναταλί κι η Ζήνα. Οι αγαπημένες μου πουτάνες. Είχα καθαρίσει γι' αυτές παλιότερα και μου χρωστούσαν χάρη. Δεν θα χαν πρόβλημα να μου δώσουν κανά φράγκο. Κι έτσι τράβηξα για το μπουρδέλο.<br />Ήταν κλειστό. Σωστά. Η Ναταλί είχε πει θα πάει Ντουμπάι σε ένα σείχη ή κάτι τέτοιο. Τη Ζήνα την είδα πριν έξω. Οπότε καθόμουν και κοίταζα σα χαζός την πόρτα.<br />- Κλειστά είναι, ε;<br />Ήταν ένας τύπος που δε νομίζω ότι σε νοιάζει πώς ήταν.<br />-Ναι. Αν θες να γαμήσεις έχει ένα άλλο δυο στενά πιο κάτω. Αλλά δε λέει τόσο.<br />-Δε θέλω να γαμήσω. <br />-Και τι θες; Παγκόσμια ειρήνη;<br />'Οταν πίνω λέω ηλήθια αστεία.<br />-Βασικά κάτι τέτοιο...<br />'Εβγαλε ένα πάκο χαρτονομίσματα και μου τον πρόσφερε.<br />-... Πάρε.<br />-Ε;<br />-Πάρε. Τα χρειάζεσαι. <br />-Μοιάζω με πρεζάκι;<br />-Όχι πολύ.<br />-Τι μου δίνεις λεφτά τότε; Ο Ρομπέν των Δασών είσαι;<br />-Όχι. Ο Ντάγκλας.<br />-Τζονούλης.<br />-Το ξέρω.<br />-Ε;<br />-Πρέπει να βρεις τον Τσάρλι. Παρ'τα.<br />-Ποιος στον πούτσο είναι ο Τσάρλι;<br />-Αυτός που πρέπει να βρεις. Τώρα πρέπει να φύγουμε. Κινδυνεύουμε κι οι δυο.<br />Ό,τι κατάλαβες κατάλαβα κι εγώ. Αλλά δεν με ένοιαζε. Πήρα τα φράγκα. Ο Ντάγκλας χάθηκε μες στο σκοτάδι. Την έκανα για το πρώτο μπαρ.<br /><br />10<br /><br />Λεγόταν Ζούγκλα. Όταν μπήκα έπαιζε REM. Το Loosing my religion. Σε λίγες ώρες θα την έχανα κι εγώ. Έκατσα στο μπαρ. Δίπλα μου ένας κουστουμάτος παράγγελνε.<br />-Μια τεκίλα.. Σανράιζ.<br />Η μπαργούμαν κοίταξε τα μπουκάλια πίσω της για μια αιωνιότητα.<br />-Αχ, δεν έχω σανράιζ. Quervo μόνο.<br />-Α καλά. Κι αυτή καλή είναι.<br />Ηλήθια μπαργούμαν,ηλήθιος πελάτης, πουθενά κάποιος που θα μπορούσε να 'ναι ο Τσάρλι. Χτύπησα δυο Guiness στα γρήγορα, σηκώθηκα κι έφυγα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8227631573245145160?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-76354827812401796312008-11-12T17:30:00.004+02:002008-12-26T21:12:43.509+02:007<br /><br />Κανονικά τώρα θα πρεπε να γράψω δυο τρεις παραγραφους να εξηγω τι ακριβώς έγινε και το πώς ένοιωσα αλλά, επειδή παίζει όπου να 'ναι να σταματήσω απότομα, θα αρκεστώ να πω ότι ήταν περίεργα και έμεινα μαλάκας. Και βασικά αναρωτιόμουν:<br />1) Γιατί είμαι, όχι απλά ένα πρόβατο, αλλά το πρόβατο<br />2) Ποιος σκατά είναι ο Τσάρλι<br />3) Γιατί αναρωτιέμαι για κάτι που , κατά πάσα πιθανότητα, οφείλεται στην υπερκατανάλωση Guiness<br />Άκρη δεν έβγαζα. Ούτε συ θα βγαζες. Κι όταν ξανάσκασε μύτη ο ανανεωμένος μπάτσος εγώ πρέπει να φαινόμουνα πολύ χάλια γιατί, αφού πρώτα μου πε χίλια ευχαριστώ, με ρώτησε αν είμαι καλά.<br />Του πα ότι πρώτη φορά έβλεπα αίμα. Ότι αναστατώθηκα. Ότι είμαι ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης. Ότι κάθε απόγευμα πάω τα παιδιά μου στην παιδική χαρά κι υστερα βλέπουμε όλοι μαζί στο DVD ταινίες της Disney. Του πα ότι έχω μια ζωή που ίσως κάπου μέσα μου να 'θελα να χω.<br />Μου ζήτησε συγγνώμη για την αναστάτωση. Μου πε να γυρίσω γρήγορα στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου. Του πα εντάξει κι έφυγα. Και πήγα στο Τσοντάδικο του Ίγκι. <br /><br />8<br /><br />Το Τσοντάδικο κανονικά τον λένε βιντεο κλαμπ Έβδομη Τέχνη. Αλλά επειδή, εκτός από μερικά μπιμούβια για ξεκάρφωμα βασικά έχει τσόντες το λέμε έτσι. Μιλάμε για πολύ τσόντα. Ό,τι ανωμαλία θες ο Ίγκι το 'χει ή θα σ' το βρει. Που κανονικά δεν τον λένε Ίγκι άλλα Μπίλι αλλά επείδη είναι σαν τον Ίγκι Ποπ στα νιάτα του τον λέμε έτσι. Εκεί που λες μαζέυονται διάφοροι μαλάκες να δουν τι καινουριο παίζει στο χώρο του πορνό κι άμα είσαι καλός πελάτης ο Ίγκι ξηγιέται ουισκάκι. Άρχιδια μέρος για να πάω αλλά μόνο εκεί μπορούσα να πιω κάτι τζάμπα.<br />Όταν μπήκα μέσα ο 'Ιγκι μιλούσε με ένα παππού με σκουφάκι μέχρι τα μάτια που έμενε στην πολυκατοικία μου κι ήταν παπάς. Γενικά μια καλημέρα την έχουμε άλλα όταν βρισκόμαστε στου Ίγκι κάνουμε ότι δεν γνωριζόμαστε.<br />Ιγκι: Είστε σίγουρος ότι θέλετε αυτήν την ταινία; Έιναι strap on.<br />Παππούς-παπάς: Δηλαδή;<br />Ίγκι: Κορίτσια φορούν δονητές στη μέση και πηδαν αγόρια.<br />Παππούς-παπάς: Α, σωβρακόπουτσες; Δεν θέλω. Πάω να διαλέξω κάτι άλλο.<br />Κι όσο αυτός διάλεγε κάτι άλλο, ο Ίγκι μου βγαλε ένα κονιακάκι γιατί μόνο αυτό είχε. Δεν ήθελα να του πω τι παίχθηκε πριν. Δεν θα με πίστευε. Θα μου λεγέ να κόψω το ποτό. Μπορεί και να μου περνε το κονιάκ πίσω γιατί σε κάτι τέτοια θέματα ο ϊγκι μπορεί να γίνει πολύ μαλάκας. Λέγαμε διάφορες μαλακίες. Ασήμαντα πράγματα που τα λες μόνο και μόνο για να περάσει η ώρα. Που αν είχες κάτι σοβαρό να κάνεις δεν θα τα 'λεγες ποτέ. Κι όπως συνήθως η κουβέντα πήγε στην τσόντα. Στο τι καινούριο έφερε<br />- Όχι πολλά. Μόνο κάτι με γαιδούρια. Δε νομίζω να σε ενδιαφέρουν.<br />- Μπα. Υπάρχει κόσμος που σ' τα ζητάει;<br />- Βέβαια. Υπάρχει κόσμος που ζητάει ό,τι θες. Ουρολαγνείες, κοπρολαγνείες... Πιο παλιά, όταν πρωτοάνοιξα, ερχόταν εδώ ένας πορνόγερος και ζητουσε τσόντες με πρόβατα. Έφαγα τον κόσμο να βρω. Και να φανταστείς ήταν συγγραφέας. Υποτείθεται καλλιεργημένος άμθρωπος. Τσάρλι τον λέγαν. <br />Έκοβα τα αρχίδια μου ότι αυτόν τον Τσάρλι έπρεπε να βρω.<br />-Τι μου λες. Έρχεται ακόμα εδώ;<br />-Μπα. Θα πέθανε ή θα βαλε internet.<br />- Ακούγεται ενδιαφέρων τύπος.<br />- Ήταν. 'Ελεγε γαμάτες ιστορίες. Άμα ζεί ακόμα μπόρει να τον πετύχεις σε κάνα μπαρ. Ζήτα του να σου πει καμία. Καμιά ταινία θα πάρεις;<br />Γιατί δεν πήρα ο μαλάκας; Γιατί δεν πήγα σπίτι μου να δω την τσοντούλα μου και να κοιμηθώ; Γιατί είπα στον Ίγκι ότι πονάει το κεφάλι μου και βγήκα μπαρότσαρκα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-7635482781240179631?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-87979406632741694652008-11-10T17:04:00.004+02:002008-12-26T21:12:57.879+02:005<br /><br />Ο μαλάκας με την καραμπίνα γελάει σαν μαλάκας. Έχει φωνάξει μπανγκ μπανγκ, έχει γεμίσει τη μάπα μου σάλια και κοροιδεύει.<br />-Χεστήκαμε;<br />Ναι ρε καριόλη, χεστήκαμε. Μας έφυγε η μαγκιά. Κλάσαμε πόμολα. Άντε γάμα μας τώρα. Έχουμε κι ένα κωλοβιβλίο να γράψουμε. Πού 'χαμε μείνει;<br />Α ναι. Σου λεγα κάτι ηθικοπλαστικές μαλακίες. Ξέχνα τις. Μην κάνεις ότι σου λένε μαλάκες συγγραφείς. Η ζωή είναι δικιά σου. Γάμα την όπως θες. Εμένα στα αρχίδια μου. Έχω την καραμπίνα να σκέφτομαι και τη σφαίρα που θα με στείλει στην κόλαση. Όχι τις μαλακίες σου. Συνεχίζω.<br /><br /><br />6<br /><br />Πλησίασα που λες τον μπάτσο και αυτό που πριν καμιά ωρίτσα ήταν η Μπέμπα. Ο μπάτσος είχε ιδρώσει, έτρεμε, στάνταρτ ο πρώτος φόνος του. Ένω εγώ, ο πρώην νίτζα δολοφόνος, τα χα δει όλα, τα χα κάνει όλα, πίστευα πως τίποτα δεν με ταράζει. Μέχρι χθες. <br />Ο μπάτσος με πλησίασε.<br />-Συγγνώμη κύριε.<br />Έπρεπε να με δίωξει. Αφού εγώ ήμουν τόσο μαλάκας και πλησίασα αυτός έπρεπε να με διώξει. <br />-Ορίστε.<br />-Μπορείτε να προσέχετε λίγο τη νεκρή. Πρέπει να πάω λίγο τουαλέτα.<br />Σιγουρα δεν περίμενες να ακούσεις αυτό. Αλλα εγώ σε έχω προειδοποιήσει. Σε αυτό το μυθιστόρημα θα βαρεθείς να διαβάζεις μαλακίες. Γιατί είναι ένα εντελώς ηλίθιο μυθιστόρημα ενός εντελώς ηλίθιου ανθρώπου που πήγε να σώσει την ανθρωπότητα και γαμήθηκε έντονα. Όχι κάτι που θα χάριζες στα παιδιά σου μπας και σταματήσουν να παίζουν PSP.<br />-Κανένα πρόβλημα. Ειστε οκ;<br />Δεν απάντησε. Έφυγε τρέχοντας μουρμουρίζοντας κάτι σαν "γαμημένο λουκάνικο".<br /><br />ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝΟΥΛΗ ΝΟ 3<br /><br />ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΜΠΑΤΣΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΧΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΟΥ ΟΤΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΕΣ ΑΘΕΛΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΦΟΝΟ ΕΝΟΣ ΣΟΒΑΤΖΗ, ΜΗ ΦΑΣ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΟΥ.<br /><br />Γιατί αν το στρουμφάκι δεν χεζόταν εγώ δεν θα 'μουν εδώ. Θα πινα μπύρες, θα σοβάτιζα, θα γάμαγα. Και δεν θα στα πρηζα.<br />Έτσι έμεινα μόνος εγώ κι η Μπέμπα, η νεκρη, η πυροβολημένη Μπέμπα με τα μάτια της άδεια και τα βυζιά της γαμάτα και μετά θάνατον. Και τότε ήταν που το θέμα γαμήθηκε εντελώς γιατί η Μπέμπα, χωρις να ανοιξει τα χείλη της, φώναξε μεσα στο κεφάλι μου.<br />" ΤΩΡΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ. ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΤΣΑΡΛΙ."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8797940663274169465?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-70157635785253763072008-09-22T16:20:00.003+03:002008-12-26T21:13:27.604+02:00Βγαίνοντας από το WC ένας στρατιώτης στο θάλαμο μονολόγησε<br />" Τελικά όσο και να τινάζεις τη πούτσα σου η τελευταία σταγόνα στο βρακί θα πέσει."<br />Μεγάλη κουβέντα. Με απίστευτες φιλοσοφικές προεκτάσεις. Νιώθω σοφότερος. Χωρίς πλάκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-7015763578525376307?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-88068390951580784332008-08-24T02:35:00.003+03:002008-12-26T21:13:47.767+02:00(Η ιδέα για αυτό το παραμύθι είναι κλεμμένη από αλλού. Δεν θυμάμαι από που. Πάντως δεν είναι δική μου.)<br /><br /><br />Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μυρμήγκι κι ένα τζιτζίκι. Ήταν καλακαίρι, ο ήλιος ήταν ντάλα και τα καρπούζια φυτρώναν στα μποστάνια. Το μυρμήγκι ιδρωμένο και συγκαμένο στις μασχάλες έτρεχε πάνω κάτω σα να 'χε πάρει έκσταση ,έβρισκε κάτι σποράκια και τα χωνε στη φωλιά του. Το τζιτζίκι ήταν αραχτό σε ένα δέντρο και τρόμπαρε.<br />Κάποια φάση το τζιτζίκι είπε:<br />"Ρε μαλάκα μέρμηγκα, δεν πάμε για κανά μπάνιο; Έχει καεί ο κώλος μου."<br />"Όχι φίλέ μου τζίτζικα." 'ειπε το μυρμήγκι. "Πρέπει να γαμηθώ να μαζέψω σπόρια γιατί χειμώνας έρχεται και μετά θα πεινάω. Θα σε συμβούλευα να κάνεις το ίδιο".<br />"Τι λες ρε ανώμαλε! Σιγά μη δουλέψω με τέτοια κουφόβραση." ήταν η απάντηση. "Πάω να μουλιάσω τα παπάρια μου στο κύμα". Και το τζιτζίκι καβάλησε τη χάρλεϊ του και την έκανε για το κοντινότερο μπιτς μπαρ.<br />Μετά ήρθε χειμώνας, χιόνισε κι ο κάμπος έγινε άσπρος σαν άσπρο σλιπάκι μινέρβα, αυτό με την τσέπη μπροστά. Το μυρμήγκι ήταν κλειδωμένο στη φωλιά του με τέρμα τα καλοριφέρ, είχε νοικιάσει όλα τα Ρόκι και τα 'βλεπε τρώγοντας σποράκια. Κάπου προς το τέλος του νούμερο τρία χτύπησε η πόρτα κι ,όπως όλοι περιμένετε, ήταν ο τζίτζικας. Φορούσε ένα μπουφανάκι πουπουλένιο πολύ τσίλικο μποτάκια και παντελόνι σπέσιαλ. Πίσω του δε υπήρχε μια τζιπάρα μέσα από την οποία δυο ακρίδες, καλά μωρά, χαμογελούσαν πρόστυχα στο μυρμήγκι.<br />"Ρε μαλάκα μέρμηγκα, πάω για σκι με τα κορίτσια. Θά ρθεις;"<br />Το μυρμήγκι άρχισε να ουρλιάζει "Πούστη Αίσωπε, πούστη Αίσωπε" και να κάνει το σπίτι του πουτάνα. Μετά από δυο μέρες το κλείσαν σε ίδρυμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-8806839095158078433?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-7903684900872491742008-08-11T19:03:00.003+03:002010-09-16T17:43:13.953+03:00Ξύπνησε γύρω στις 8. Όχι πως κοιμήθηκε καλά το βράδυ. Δεν έκανε τσιγάρο. Δεν ήπιε καφέ. Τηλεφώνησε. Την ξύπνησε. Τον έβρισε. Ίσως πιο άγρια από ποτέ. Και του το κλεισε στη μούρη. Εκείνος έκανε τσιγάρο. Ήπιε καφέ. Και χαμογέλασε στη σκέψη πως τουλάχιστον άκουσε λίγο τη φωνή της.<br />Ο μαλάκας δε θα στρώσει ποτέ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-790368490087249174?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-67674799983741484732008-08-11T13:03:00.003+03:002008-12-26T21:14:47.964+02:00<span style="font-weight:bold;">Τεστ</span><br /><br />γψφγφγφυθευνηργξ,υδτκξυλβηχψγργ,βμφγ<br />ΟΚ.<br />Γράφει.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Χιονίζει κι είναι σαν να πέφτουν κουραμπιέδες απ’τον ουρανό.</span><br /><br />Βρίσκομαι στο μάλλον-πιο-παρακμιακό-κωλόμπαρο-αυτής-της-πόλης. Δεύτερος όροφος παλιού νεοκλασσικού με θέα τα μπουρδέλα. Καλή φάση. Κάθομαι στο μπαρ, πίνω comfort μπόμπα και μασουλάω φιστίκια. Σ’ ένα τραπέζι παραδίπλα δυο μελαμψοί τύποι με περίστροφα περασμένα στη μέση τους και ξυνισμένες σκατόφατσες παίζουν ιπποποταμάκια. Οι φωνές τους μου σπάνε τα παπάρια και τους λέω να σκάσουν. Ο ψηλός με αγριοκοιτάζει, μουρμουρίζει κάτι που δεν ακούω και τραβάει το όπλο του. Έγω τότε πετάγομαι στον αέρα σαν εκείνον το μαλάκα στο Μάτριξ και του γαμάω τις κουτάλες πριν καλά καλά καταλάβει τι έγινε. Ξύνω τ’ αρχίδια μου και συνεχίζω το ποτό μου.<br /><br />Κάποια φάση χαιρετάω μια καθηγήτρια μου απ’ το γυμνάσιο που κάθεται σε μια γωνιά και τρώει μια κρέπα μερέντα μπανάνα.<br />Ύστερα πλησιάζει ο Γκούφυ χορεύοντας σάμπα, λέει ένα γεια και ψαχούλεύει τα φιστίκια μου. Τρώει ένα, τα μάτια του βγάζουν μπλε φωτιές και πετάει απ’ το παράθυρο. Μετά ανεβαίνει, τσιμπάει 100 ευρώ από ένα κουρούμπελο και του λέει να κάνει το ίδιο. Εκείνος πηδάει, τσακίζεται και τα μυαλά του απλώνονται στο δρόμο. Γαμώ τις πλάκες,<br />Κι ενώ έχουμε κλάσει στο γέλιο σκάει μύτη ο τελειότερος κώλος που είδαν ποτέ ανθρώπινα μάτια. Το στυλ της γκόμενας που σε κάνει να χύσεις στα βρακιά σου. Κάθεται δίπλα. Μου συστήνεται σαν Κάθυ και την κερνάω ένα chivas. Μετά την πηγαίνω σπίτι και γαμιόμαστε. Αφου τελειώσω κάνω τσιγάρο καιτην πέφτω.<br />Μετά ξυπνάω κι έξω χιονίζει. Κι είναι σαν να πέφτουν κουραμπιέδες απ’ τον ουρανό.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Πρέπει να είσαι πολύ μαλάκας</span><br /><br />για να ξυπνάς κάθε Σάββατο πρωί στις 6.30 να δεις κινούμενα σχέδια. Τι να κάνω; Είμαι πορωμένος με τα Looney Toons. Ειδικά με το Κογιότ. Αν και διαφωνώ με την όλη του φιλοσοφία.<br />Να εξηγηθώ καλύτερα. Το Κογιότ κηνυγά τον Μπιπ-Μπιπ. Γνωστό αυτό, ωραία;<br />Και κάθε φορά λίγο πριν τον φτάσει κάτι γίνεται. Ενα αμόνι, ένα χρηματοκοιβώτιο, τέλος πάντων οτιδήποτε ACME πέφτει στο κεφάλι του. Κι αυτός συνεχίζει να τον κηνυγάει κι ας είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα φάει τα μούτρα του.<br />Μαλακία δεν είναι; Εσύ θα το ‘κανες;<br />Θα προτιμούσα σε ένα επεισόδιο το Κογιότ να σταματήσει σε ένα εστιατόριο, να χτυπήσει πέντε έξι σουβλάκια, να την πέσει στην γκαρσόνα, να την βγάλει για σινεμά-ποτό-κρεβάτι και να αφήσει τον Μπιπ-Μπιπ μαλάκα. Και μετά ο Μπιπ-Μπιπ να πάθει κατάθλιψη και να το ρίξει στα Προζάκ.<br /> <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Άη-Βασίλης είναι καριόλης</span><br /><br />Μόλις βγει ο Πόρκι και πει ‘That’s all, folks πάω και κάνω καφέ. Γαλλικό με δυο κουταλιές ζάχαρη κι ένα γαλατάκι. Οι άλλοι καφέδες με πειράζουν πια το στομάχι. Ανάβω τσιγάρο και κοιτάζω από το παράθυρο. Είναι μια ηλίθια μέρα όχι γιατί χιονίζει αλλά γιατί είναι άνοιξη κι έχει χιόνι ενώ αυτό θα έπρεπε να λιώνει πάνω στα βουνά. Τέλος πάντων, αφού είναι έτσι λέω να αράξω να δω παπαριές στην τηλεόραση και να περιμένω τον Άη-Βασίλη. Μια και δεν ήρθε τα χριστούγεννα ίσως έρθει τώρα.<br />Κάθομαι εκεί όλη την μέρα. Δεν έχω καμινάδα. Αν έρθει ο Άγιος ας χτυπήσει την πόρτα. Πίπες. Ο μόνος που χτυπάει την πόρτα είναι ο Πιτσαδώρος. Μου φέρνει μια πίτσα μπέικον-μανιτάρια-σαλάμι αέρος. Ό,τι του ζητάω σε ένα τέταρτο το χει φέρει. Θα πρεπε να χαμε τον Άη-Πιτσαδώρο όχι τον άλλο το μαλάκα. Προβληματίζομαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν μείνει από δουλειά ο Άη-Βασίλης και γίνει πιτσαδόρος στη θέση του Πιτσαδώρου, τότε τη γάμησα.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Δεξεροτάβλης</span><br /><br />Ο Πιτσαδώρος είναι ένα από τα τρία πρόσωπα που μου έχουν δώσει πραγματική χαρά.Τα άλλα δύο είναι ο Βέγγος και ο Δεξεροτάβλης. <br />O Δεξεροτάβλης ήταν συμμαθητής μου στο λύκειο. Φορούσε σιδεράκια κι ήταν χοντρός. Έτρωγε τα πάντα εκτός από μπάμιες και ινδοκάρυδο. Δεν θυμάμαι αν ποτέ τον φώναξα με το πραγματικό του όνομα. Δεξεροτάβλη τον λέγαμε γιατί στο τάβλι δεν μπορούσε να σταυρώσει παιχνίδι. Από ένα σημείο και μετά δεν είχε νόημα να παίζεις μαζί του. Σαν να κλέβεις εκκλησία ήταν. Κι αντί να κερνάει τους καφέδες που έχανε στα στοιχήματα, μας έβριζε λες και φταίγαμε εμείς που ήταν μαλάκας.<br />Μέσα στη μαλακία που τον έδερνε ήταν όμως σοφός. Λίγο. Τουλάχιστον εγώ έτσι το έβλεπα. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι που είμασταν αραχτοί και το κωλοβαρούσαμε. Ανακάτεβα αργά με το καλαμάκι το φραπέ μου. Εκείνος έκανε μπουρμπουλήθρες. Κάποια φάση γύρισε και μου πε:<br />-Ρε μαλάκα, τι κάνουμε; Τρομπάρουμε όλη μέρα. Τρώμε, χέζουμε, κοιμόμαστε. Αργοπεθαίνουμε και δεν το πέρνουμε χαμπάρι.<br />- Έχει κι αυτό τη φάση του, είπα τότε λυμμένος στα γέλια. <br />Τώρα δεν ξέρω. Τώρα κάθομαι όλη μέρα και περιμένω κάτι που δεν ξέρω αν θα ‘ρθει κι ούτε καν τι ακριβώς είναι. Και δεν βρίσκω ούτε λίγη πλάκα σ’αυτό. Ρεύομαι και η γεύση του μπέικον ξανανεβαίνει στο στόμα μου. Η φιλοσοφία σε μελαγχολεί και σου γαμά το στομάχι.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Κοινόχρηστα</span><br /><br />Το κουδούνι χτυπάει κι εγώ λέω πως είναι η γυναίκα των ονείρων μου που θα με κάνει να νιώσω λίγο καλά. Πούτσες. Είναι ο μαλακοκαύλης ο Διαχειριστής και μου ζητάει 23 ευρώ και 58 λεπτά για ένα ασανσέρ που ποτέ δεν χρησημοποιώ και για δυο θείες που σφουγγαρίζουν τις σκάλες μια φορά το τρίμηνο.Τα παίρνω στο κρανίο. Εσύ δε θα τά παιρνες; Και θέλω να του πω «Κάτσε ρε μουνί, δεν έχουμε φράγκα για τσιγάρα, ψάχνουμε με το ζόρι τα ψιλά να παραγγείλουμε μια πίτσα, δεν έχουμε γκόμενα και τέλος πάντων άει γαμήσου γιατί ξύπνησα σκατά από το πρωί και χιόνιζε και δεν ήρθε ο Άη-Βασίλης και έσυ δεν είσαι κανά καλό μουνάκι αλλά ένας μαλακοκαύλης.» Αλλά λέω μόνο «καλά» γιατί βαριέμαι. Κατί μου λέει το αρχίδι να περάσω απ’ το διαμέρισμά του ν’ αφήσω τα λεφτά, ξαναλέω «καλά» και φεύγει. Ο μαλάκας...<br />Ο κόσμος τελικά έχει γεμίσει μαλάκες. Για την ακρίβεια όλοι είναι μαλάκες εκτός από μένα. Και τον Πιτσαδώρο. Καιι το Βέγγo. Είμαι τσατισμένος και κατεβάζω χριστοπαναγίες. Αυτή η μέρα ήταν εντελώς γαμημένη. Όχι ότι η χθεσινή ή η προχθεσινή ή όλες οι άλλες δεν ήταν αλλά να σήμερα χιόνιζε. Έχω και την κωλοκαούρα στο στομάχι και φταρνίζομαι. Ακόμα κι η τσόντα που βλέπω είναι σκατά και λέω να κοιμηθώ. Αύριο μπορεί η μέρα να ‘ναι λίγο λιγότερο σκατά. Κουκουλώνομαι με το πάπλωμα και ξαναφταρνίζομαι.<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Είμαι η μύγα που ακουμπάει τα σκατά.<br />Είμαι η μύγα που περπατά στο ταβάνι.<br /></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Μυστική αποστολή ΓΑΜΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ(Γ.Τ.Κ)</span><br /><br />Είμαι σε μια μύστική βάση κάπου στη Βόρεια Κορέα. Φοράω μαύρη κολλητή στολή με ένα ασημένιο καυλί στο στήθος. Το όνομα μου είναι Πούτσαμαν και είμαι σούπερ ήρωας. Σκοπός μου είναι να δολοφονήσω τον αρχηγό μιας σατανικής οργάνωσης με το κωδικό όνομα Διαχειρηστής. Τον εντοπίζω στις τουαλέτες και τον γρονθοκοπώ μέχρι θανάτου.Tο αίμα του κυλάει στη χέστρα σαν αλικό ποτάμι. To κοιτάω και καυλώνω. Χάνομαι σ’έναν ωκεανό ηδονής μα το αίσθημα μιας κάνης στα πλευρά μου με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Γυρίζω αργά και βλέπω τον Άη-Βασίλη να μου χαμογελάει. Κι ενώ είναι έτοιμος να με στείλει στον τάφο μ’ ένα καλάζνικοφ, εμφανίζεται μέσα από καπνούς ο Θου-Βου σαν από μηχανής θεός και του πετάει τον σουγιά τον θαυματουργό στο μάτι. Ο Άη-Βασίλης σωριάζεται νεκρός , ξεφουσκώνει κι εμείς πηγαίνουμε μπουρδελότσαρκα.<br />Ο Θου-Βου διαλέγει μια μαύρη κι εγώ μια γιαπωνέζα. Τις γαμάμε και την κάνουμε για τζίσμπεργκερ και φουντούνια. Μετά χτυπάει το τηλέφωνο. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">LUCKY STRIKE μαλακό</span><br /><br />Το σηκώνω.<br />-Ναι.<br />-Καλημέρα. Μήπως σας ξύπνησα;<br />Είναι η πιο αισθησιακή φωνή που έχω ακούσει. Θα ‘ναι το γκομενάκι με κόζαρε σ’ ένα μπαρ προχθές.Που βρήκε το τηλέφωνό μου η πουτάνα;<br />-Όχι, εντάξει.<br />-Κάνουμε μια έρευνα για....<br />Το κλείνω. Έρευνες και μαλακίες. Δε γαμιόμαστε να ασπρίσουμε;<br />Θέλω τσιγάρα. Κατεβαίνω στο ψιλικατζίδικο. Συνήθως κάνω PRINCE αλλά όταν πάω στο ψιλικτζίδικο πέρνω πάντα LUCKY STRIKE μαλακό γιατί είναι πίσω χαμηλά κι η ψιλικατζού σκύβει να μου το δώσει κι εγώ πέρνω μάτι τον κώλο της. Έχει ενα ωραίο, τουρλωτό κωλαράκι έτοιμο για τσίμπημα.. Σήμερα, τη φάρα μου, μου δεν είναι εκεί, οπότε πέρνω PRINCE και μια εφημερίδα και πληρώνω τον καργιόλη αδερφό της.<br />Ανεβαίνω σπίτι, κάνω ένα καφεδάκι, πέρνω την εφημερίδα και μπαίνω για χέσιμο. Λένε ότι οι καλύτερες ιδέες σου ‘ρχονται στο χέσιμο. Εμένα πάλι δεν μου ‘ρχεται τίποτα. Τελειώνω και ανοίγω το ράδιο. Πετυχαίνω Leonard Cohen σε μια κλαψομουνιά που δεν ξέρω πως την λένε. Κάτι με “miracle”. Τι μαλακίες είναι αυτές πρωινιάτικα! Το αλλάζω. Παντού πίπες. Είναι συνομωσία για να γαμάν τις μέρες του κόσμου κι ύστερα όλοι να γίνονται πρεζάκια. <br />Κάνω ένα τσιγάρο κι ανοίγω την τηλεόραση. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ζάπιγκ</span><br /><br /><br />Έχει ένα πρωινάδικο με μερικά καλά μοντέλα. Το αφήνω λίγο εκεί. Μια από αυτές μοιάζει στη Βούλα. Η Βούλα. Μεγάλος έρωτας. Αγάπη, στεναχώρια.. Αυτά παν μαζί σχεδόν πάντα Τέλος πάντων. Έφυγε κι είναι ήσυχα τώρα. <br />Αλλάζω κανάλι και πετυχαίνω έναν αστρολόγο που μάλλον τον παίρνει από πίσω. Του έχει τηλεφωνήσει μια θεία και της λέει πίπες.<br /> Κλικ.<br />Ένα παιδάκι κατουράει.<br /> Κλικ. <br />Ο Τσάκωνας παπάς σε βιντεοταινία του ‘80.<br />Κλικ.<br />Ένα σαλαμάκι.<br />Κλικ.<br />Ένας παπάρας μαγειρεύει αρχίδια κόκορα με ρύζι.<br />Κλικ.<br />Ο Δεξεροτάβλης.<br />Στάκα!<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στον αέρα</span><br /><br />Ρε το μουνί. Είχα να τον δω πέντε χρόνια και τώρα τον βλέπω να μιλάει σε μια ξανθιά για τα παιδικά του τραύματα. Λέει οτί τον βίασε παλιά ένας κουμπάρος του ή κάτι τέτοιο και τώρα δεν μπορεί να εκσπερματώσει. Έχει βγάλει τα σιδεράκια αλλά είναι ακόμα χοντρός. Πέρνω τηλέφωνο στην εκπομπή να περέμβω. Τα αρχίδια με βάζουν στην αναμονή και ακούω μισό δίσκο κλασσική μουσική.<br />Κοντεύω να ξεράσω όταν τελικά με βγάζουν στον αέρα. Τους λέω ότι ήμουν συμμαθητής του κι ότι γενικά φερόταν πολύ μαλακομπουκωμένα και πως πάντα πίστευα πως υπήρχε επιστημονικός λόγος γι’ αυτό. Ο Δεξεροτάβλης με καταλαβαίνει κι αρχίζουμε να βριζόμοστε για πλάκα όπως στο σχολείο. Τότε ήταν κατά κάποιο τρόπο μια άσκηση ετοιμολογίας. Έχανε όποιος δεν μπορούσε να απαντήσει στη βρισιά του αλλουνού. Είμασταν καλοί αλλά δεν φτάσαμε ποτέ στο επίπεδο του Ανανία.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Ανανίας</span><br /><br />Είμασταν μαζί στη σχολή. Σε μια ερώτηση καθηγητή για μια εργασία απάντησε: «Και που θέλετε να ξέρω, κύριε; Να μυρίσω το καβλί μου;». Στο πανεπιστήμιο ακόμα το θυμούνται. <br />Αν ποτέ γράψω ένα επιστημονικό εγχειρίδιο με τίτλο «Οι Σωστές Απαντήσεις Σε Οποιαδήποτε Ερώτηση» το «Που θέλετε να ξέρω; Να μυρίσω το καβλί μου;» θα το έβαζα πρώτο.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Φαίνεται ότι το παραγαμήσαμε</span><br /><br /> γιατί κόψαν την εκπομπή στον αέρα και βάλαν τη διαφήμιση ενός απορριπαντικού για τα πιάτα με άρωμα φρούτα του δάσους. Να δω τι άλλη μαλακία θα βγάλουνε,. Πάντως με το Δεξεροτάβλη αλλάζουμε τηλέφωνα και κανονίζουμε να περάσει το απόγευμα από μένα. Φάση θα έχει. Κλείνω το τηλέφωνο και κατεβαίνω στο ψιλικατζίδικο να κάνω προμήθειες γιατί ο Δεξεροτάβλης τρώει πολύ. Mετά ανεβαίνω σπίτι και αράζω στο κρεβάτι κλάνοντας.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Λάιβ</span><br /><br />Είμαστε οι Καβλωμένοι Άγγελοι. Σώζουμε τον κόσμο απ’τη συνομωσία. Φοράω μόνο ένα τζιν μπουφάν και σταράκια. Παίζω κιθάρα. Δίπλα στο μπάσο είναι ο Δεξεροτάβλης μ’ ένα μποξεράκι με ελεφαντάκια που πηδιούνται. Πίσω στα ντραμς ο Πιτσαδώρος. Δεν βλέπω καθαρά τι φοράει. Μπροστά μου η Βούλα μ’ ένα μικρόφωνο ουρλιάζει και χτυπιέται. Παίζουμε πανκ.<br />Το Πλήθος παραληρεί. Κάποια φάση ανεβαίνει πάνω ο Τσάκωνας-παπάς, κατουράει στη σκηνή και σοδομεί το Δεξεροτάβλη με ένα σαλαμάκι. H Βούλα με πιπώνει και ο Πιτσαδώρος αυνανίζεται. Το Πλήθος μας αποθεώνει και μας ραίνει με αρχίδια κόκορα και ρύζι.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Μπίζνες</span><br /><br />Σηκώνομαι από το κρεβάτι κι είναι απόγευμα. Όπου να ‘ναι θα περάσει ο Δεξεροτάβλης. Βάζω στο CD player Julie London και χαζοτραγουδάω. Fly me to the moon and let me play among the stars, let me see what spring is like on Jupiter and Mars. Εκεί πάντως σιγά μη χιόνισε. Κι αφού μου το θυμίζει χτυπάω μια Mars για τη λιγούρα και περιμένω.<br />Ο χοντρός σκάει μύτη κατά τις εφτά.<br />-Πού ‘σαι ρε μουνί!<br />-Χρόνια και ζαμάνια ρε παπαροβιόλη.<br />-Άει γαμήσου ρε φλώρε. Πέρνα μέσα.<br />Τον βάζω να κάτσει στον καναπέ και του φέρνω καφέ και πιτιφούρια. Εγώ πίνω μια πορτοκαλαδίτσα.<br />-Λέγε μωρή μπάσταρδε. Πού χάθηκες;<br />-Γερμανία. Δούλευα σ’ ένα θείο μου. Εσύ τι λέει;<br />-Εδώ. Τελείωσα τη σχολή και λέω ότι ψάχνω δουλειά.<br />-Λογιστής ε;<br />-Πούτσες.<br />Του φαίνεται τρομερό αστείο. Γελάει.<br />-Τι γελάς ρε μαλάκα. Καλά, άφησες τη Γερμανία για το μπουρδέλο;<br />-Τι να κάνω; Πέθανε ο θείος, μου άφησε καλά φράγκα κι είπα να ‘ρθω να βρω καμιά γυναίκα.<br />-Αφού δεν μπορείς να χύσεις..<br />-Μαλακίες. <br />-Τουλάχιστον είσαι ματσό. <br />-Αρκετά.<br />-Και τι λες να κάνεις;<br />-Ν’ ανοίξω κανά μπαράκι. Ψήνεσαι;<br />-Έλα;<br />-Ψήνεσαι; Να δουλέψεις για μένα.<br />-Κοίτα η μόνη σχέση που έχω με τα μπαρ είναι ότι γίνομαι σαύρα αρκετά συχνά.<br />-Μου φτάνει. Έτσι κι αλλιώς την κάβλα μας θα κάνουμε.<br />-ΟΚ τότε. Και τι θα κάνω;<br />-Κοίτα, εγώ δεν σκαμπάζω πολλά από μουσική. Μόνο σκυλάδικα. Και δεν πολυκολλάνε σε μπαράκι. Θα είσαι ο Τιτζέης.<br />Γαμιέμαι στα γέλια. Πάντως δεν είναι καθόλου κακό. Ο κάθε μαλάκας γίνεται DJ. DJ Poulos και DJ Paretaarhidiamou. To deal έγινε. Παραγγέλνω τρεις πίτσες και κόκα κόλα να το γιορτάσουμε. Μένουν μόνο μερικές λεπτομέριες.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Βαφτήσια </span> <br /><br />-Και ρε μαλάκα, πως θα το λέμε το μαγαζί;<br /> Ο χοντρός έχει μπουκώσει με τα πιτιφούρια.<br />-Αγκφβκ <br />-Κατάπιε πρώτα κι απαντάς μετά.<br />-Η ερώτηση είναι καλή. Τι λες για το «Γαλάζιο στρείδι»;<br />-Αυτό ήταν γκέι μπαρ στη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή.<br />-Καλά λες.<br />Σιωπή. Σκέψη. Προβληματισμός. Και μια φαγούρα στα αρχίδια. Ξύνομαι και περιμένω τη φλασιά. Κοιταζόμαστε. Το Ζώο πετάγεται σαν κλανιά.<br />-Το βρήκα! Το βρήκα! Studio 69!!!!!!!<br /><br />Μένω μαλάκας. ...<br /><br />Τι παπαριά πέταξε πάλι...<br /><br />-Ναι ρε καυλιάρη μου. Να πετάξουμε μέσα και τον Ψάλτη, το Γαρδέλη και τον Μπίλια να χορεύουν το Raspoutin.<br />-Mαλακία ε;<br />-Μεγάλη.<br />Ξανακοιταζόμαστε. Με καμιά Παναγία δεν θα βρούμε όνομα της προκοπής.<br />Χρειαζόμαστε ένα θαύμα.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Νονός</span><br /><br /> Ανοίγουμε τηλεόραση να πάρουμε καμιά ιδέα. Το «Πάρε τηλέφωνο ζωντανά κουκλίτσες» δεν μας αρέσει.<br /> Ο Δεξεροτάβλης κάνει ζάπιγκ και κάποια στιγμή ρωτάει<br />-Πού να το βάλω;<br />-Βάλ’ το στον κώλο σου. <br />-Κάνουμε και χιούμορ;<br />-Ό,τι μπορούμε κάνουμε.<br />Ο χοντρός πάει για χέσιμο.<br />Χτυπάει η πόρτα. Ο Πιτσαδώρος. θά’ ναι..<br />Ανοίγω. Σκέφτομαι. Δε γαμιέται...<br />-Ρε μαλάκα Πιτσαδώρε πες κανά καλό όνομα για μπαρ.<br />-Εεεε, Hotellounge,<br />-Γαμάτο, γαμάτο, φωνάζει το Ζώο απ’το WC, Τι θα πει;<br />-Χέζε εσύ. Τι χρωστάω;<br />-Δώδεκα ογδόντα.<br />-Πάρε δεκατρία και thanks για το όνομα.<br />Ο Πιτσαδώρος φεύγει. Άκουω το χοντρό να σκουπίζεται. Βάζω τους dEUS στο CD player. <br />-Αυτό είναι το Hotellounge, λέω. Με γεια το όνομα.<br />-Κοίτα εγώ Άντζελα Δημητρίου ακούω. Είναι κρύα τα σεντόνια και τέτοια. Αλλά το ονοματάκι δεν με χαλάει.<br />-ΟΚ. Έκλεισε. Πότε φέυγεις;<br />-Νύσταξες ε;<br />-Ε, λίγο. Τι να του πω; Ότι μου ζάλισε τα αρχίδια; Έχει χαζέψει πολύ από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε.<br />-Και οι πίτσες;<br />-Σωστά.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Χαϊλίκια</span><br /><br />Είμαι με τα πόδια πάνω στο γραφείο κι ένα ταμπέλακι μπροστά μου γράφει Κος Τσόντος Γενικός Διευθυντής. Είμαι το νούμερο δύο της Ξεπαρθενιασμένης Α.Ε μιας πολυεθνικής εταιρείας που ασχολείται με μια τεράστια γκάμα δραστηριοτήτων μεταξύ των οποίων παροχή υψηλών επενδυτικών υπηρεσιών και παραγωγή σοκοφρετών με φουντούκια. Κάτι ψιλικατζήδες σαν την Virgin μας γλύφουνε τα αρχίδια..<br />Kάποια φάση μπαίνει η Τσέχα γραμματέας μου και μου φέρνει τις παντόφλες μου κι ένα Αστερίξ.<br />-Κύριο Τσόντο ήθελε κάτι άλλο;<br />-Όχι παιδί μου. Και μη μου περάσεις άλλα τηλέφωνα.<br />-Μάλιστα κύριο Τσόντο. <br /> Πριν φύγει την παίρνω πάνω στο γραφείο.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Μια χαμένη ευκαιρία</span><br /><br />Σηκώνομαι από το κρεβάτι με καούρες. Ο κύριος Ζονγκ εφύγε τελικά αργά χθες. Κάνω το καφεδάκι μου και σκέφτομαι ότι έχω δουλειές γιατί ο χοντρός δεν ξέρει τίποτα από μπίζνες και πρέπει να τα κάνω όλα εγώ. Πάντως η διάθεσή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο σε σχέση με τις προηγούμενες μέρες.Έχει φτιάξει και ο καιρός και έχει ήλιο και τα μουνάκια αρχίζουν να φοράνε ξώπλατα. <br />Το απόγευμα χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι ο Μπάμιας, πρώην συμφοιτητής. Το Μπάμιας δεν είναι παρατσούκλι. Όσο ηλήθιο κι αν φένεται έτσι τον λένε.<br />-Έλα ρε αρχίδι. Τα παρατάς όλα και περνάς από μένα.<br />-Τι έγινε πάλι;<br />-Έχουμε μαζευτεί τα μπακούρια και νοικιάσαμε το Fight Club, το High Fidelity και τις Διαστροφές της Αφέντρας...Μεγάλη ταινία..<br />-Καλή φάση αλλά να έχω δουλειά.<br />-Χτυπήσαμε γκομενάκι ρε μουνί;.<br />-Όχι ρε. Θα σου τα πω κάποια στιγμή από κοντά.<br />-Εσύ χάνεις,<br />-Εντάξει το Fight Club και το High Fidelity τα’ χω δει.<br />-Τις Διάστροφες τις Αφέντρας όμως;<br />-Αυτό μου έχει ξεφύγει. Κάντο μια κόπια και για μένα.<br />-Καυλιάρη! Άντε τα λέμε.<br /> Γαμώ το μπαρ μου. Τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται.Πρέπει να δω ένα μεσίτη για το μαγαζί κι ένα γιατρό για τις καούρες μου. Το δεύτερο ας περιμένει.. Πιάνω το Χρυσό Οδηγό και ψάχνω.Εδώ είμαστε. Μεσιτικό γραφείο Πίτσου. ‘Εχει κι άλλα αλλά αυτό μου φαίνεται καλό. Το σημειώνω στην ατζέντα μου κάτω από την Πίτσα Περούτζια. .<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Για τον Πίτσο καβάλα </span><br /><br /> Παίρνω τηλέφωνο και μου μιλάει μια γκόμενα. Μου λέει να περάσω και τώρα από εκεί αν θέλω οπότε βάζω το παντελονάκι μου και τα παπούτσια μου τα Diesel και είμαι έτοιμος να πάω. Το στομάχι μου έχει γίνει κώλος αλλά θα το αντέξω. Βάζω δυο Riopan στην τσέπη και κατεβαίνω.<br />Τα λεωφορεία έχουν απεργία και περιμένω σαν το μαλάκα δυο ώρες ταξί. Δεν περνάει τίποτα και λέω δε γαμιέται ας το κόψω με τα πόδια. Πάνω στο ένα τέταρτο περπάτημα μου έχει βγει η γλώσσα έξω κι ο Πίτσος είναι ακόμα μακριά. Κάθομαι σε ένα πεζούλι να πάρω καμιά ανάσα. Αρχίζουν να παρελαύνουν μπροστά μου τα πιπίνια με τα ξέκωλά τους που πηγαίνουν για το απογευματινό τους φραπέ. Κάθομαι και τα χαζεύω. Καλή φάση. <br />Τέρμα η ξεκούραση. Συνεχίζω και τα πόδια μου ψιλοπονάνε.<br /> Κι ενώ καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που άφησα τον Μπάμια και τις ταινιάρες του και βγήκα στους δρόμους, στο φανάρι μπρόστα μου σταματάει ο Πιτσαδώρος με το παπάκι του.<br />-Τι λέει; Που πάμε.<br />-Σ’ ένα μεσίτη. Κέντρο. <br />-Ανέβα.<br />Κωλοφαρδία μεγάλη. Ο Πιτσδώρος είναι πάντα μπροστά σου στις δύσκολες στιγμές. Ένας άγγελος με πειραγμένο παπάκι και καπελάκι Πίτσα Περούτζια σε μια πόλη γεμάτη μαλάκες, χαζογκόμενες και σκυλιά που γαμιούνται στους δρόμους. Κι εγώ είμαι καβάλα σ’ αυτό το παπάκι κι οδεύω για τον Πίτσο δίχως να ξέρω αν θα σταθώ ποτέ ικανός να του το ανταποδώσω. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Μια πορτοκαλαδίτσα</span><br /><br />O Πιτσαδώρος μ’ αφήνει ακριβώς μπροστά από το γραφείο. Τον ευχαριστώ, ξύνω με τρόπο τα αρχίδια μου και χώνομαι μέσα.<br />Ο Πίτσος είναι ένας κακόμοιρος τύπος γύρω στα πενήντα. Για την ακρίβεια ο πιο κακόμοιρος τύπος γύρω στα πενήντα που έχω δει ποτέ. Φοράει ένα καρό πουκαμισάκι κι είναι σαν μουνί με ιδρωμένες μασχάλες. Σχεδόν τον λυπάμαι. Μου χαμογελάει και δείχνει τα κίτρινά του δόντια. Σκέτη αηδία. Πολύ άσχημος άνθρωπος.<br />-Καλησπέρα.<br />Η φωνή του είναι εντελώς γυναικεία. Προσπαθώ να μη γελάσω.<br />-Γεια. Πήρα πριν τηλέφωνο...<br />-Α, για το μπαρ, αγόρι μου;<br />Πούστης θα ‘ναι.<br />-Ναι...<br />-Έχω κάτι που μπορεί να σας ενδιαφέρει.<br /> Μου δείχνει μια μοβ πινέζα πάνω στο χάρτη.<br />-Έδω είναι. Όχι πολύ μεγάλο αλλά χαριτομένο. Μπορούμε να πάμε να το δείτε τώρα.<br />-Μισό λεπτό να ενημερώσω τον συνεργάτη μου. Ίσως θέλει να το δει.<br />-Όπως επιθυμείτε.<br />Εντάξει, ο Δεξεροτάβλης μπορεί να είναι μαλάκας και μάλιστα μεγάλος αλλά αυτός βάζει τα φράγκα οπότε πρέπει να έχει μια κάποια γνώμη και επιπλέον μόνος με τον Πίτσο δεν μένω με τίποτα. Τον παίρνω τηλέφωνο. Είναι σπίτι και τρομπάρει και λέει ότι θα περάσει σε κανά δεκάλεπτο.<br />-Καφεδάκι; Μέχρι να έρθει ο συνεργάτης σας.<br />-Μπα. Ευχαριστώ πάντως.<br />-Μήπως μια πορτοκαλαδίτσα;<br />-Ας πιούμε μία. (δε γαμιέται)<br />Η πορτοκαλαδίτσα είναι αρκετά κρύα αλλά δεν μπορώ να την ευχαριστηθώ γιατί ο Πίτσος έχει περάσει το χέρι του στους ώμους μου. <br />Εύχομαι να έρθει σύντομα ο Χοντρός. Πάντα προτιμούσα τους μαλάκες από τους κοντοπούτανους, παπαρδέλες άσχημους που σχεδόν σου την πέφτουν. Αν συνεχίσει έτσι θα φάει μπούφλα,<br />Κάνω πως τον ακούω, λέω συνέχεια «ναι, ναι» και με την άκρη του ματιού μου ψάχνω το γκομενάκι που μιλήσαμε στο τηλέφωνο μα μάλλον πια έχει φύγει..<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στα γαμίδια </span><br /><br />O Δεξεροτάβλης έρχεται σχετικά γρήγορα και με γλιτώνει απ’ τις ορέξεις του κοντού. Γίνονται οι συστάσεις και μπαίνουμε στο αμάξι του Χοντρού ( BMW 516, το γύφτο) με κατευθύνση τη γειτονιά που είναι το μαγαζί. Ο Πίτσος συνεχίζει το μπλα μπλα κι εμένα μ’ έπιασε κόψιμο αλλά κρατιέμαι. Έλπιζω το μαγαζί να λέει και να μην περνάω άδικα τέτοια σωματική και ψυχική ταλαιπωρία.<br />-Βάλε κανά λαλά.<br />Ο Δεξεροτάβλης όταν λέει λαλά εννοεί τραγουδάκι.<br />Ανοίγω το ράδιο και πετυχαίνω το Hit the road Jack σε μια πειραγμένη εκτέλεση που την ακούω πρώτη φορά. Μια γκόμενα τργουδάει στα ισπανικά ή κάτι τέτοιο.<br />-Λαλά είπαμε. Όχι μαλακίες....<br />Αλλάζω. Καρράς. Νύχτα ξελογιάστρα, νύχτα όμορφη. Ο Δεξεροτάβλης γουστάρει.<br />-Εδώ.<br />Ο Πίτσος λέει τα δικά του αλλά τον γράφουμε στα αρχίδια μας γιατί ο Δεξεροτάβλης τραγουδάει κι εγώ σφίγγομαι μη χεστώ πάνω μου.<br />Όταν φτάνουμε πετάγομαι έξω και κάνω μερικά βηματάκια πάνω-κάτω να μου φύγει το κόψιμο αλλά άδικος κόπος.<br /> Η γειτονιά είναι τελείως παρακμιακή. Ένα καφενείο αρχαίο μπροστά μου λέγεται Ο Τάκης και κάτι παππούδες μέσα πάιζουν τάβλι και μπιλότ , τρώνε υποβρύχια και βρίζονται. Κι εγώ όταν γίνω παππούλης υποθέτω έτσι θα ‘μαι. Δίπλα είναι ένα τυρογαλάδικο με την επιγραφή Ο Βουνίσιος. Και παρακάτω το πιο βρώμικο σουβλατζίδικο του κόσμου.<br />-Να χτυπήσουμε κανά πιτόγυρο πριν δούμε το μαγαζί;<br />Τι άλλο θα’ λεγε το Ζώο;<br />-Όπως θέλετε.<br />Σιγά μην έλεγε όχι η Αδερφάρα..<br />Πλησιάζουμε και βλέπουμε ότι το σουβλατζίδικο λέγεται Τα Γαμίδια.<br />Δεν μπορώ να γελάσω. Αν γελάσω θα μου φύγουν.<br />Ο Πίτσος περιμένει απ’ έξω κι εγώ μπαίνω μέσα μαζί με το Δεξεροτάβλη. Τον ακούω να παργγέλνει μια διπλή πίτα γύρο απ’όλα τζατζίκι καθώς χώνομαι στην ο Θεός να την κάνει τουαλέτα. Η μπόχα είναι αφόρητη, τα κωλόχαρτα πεταμένα στην λεκάνη και σκέφτομαι ότι σήμερα θα κολλήσω AIDS, ταινία και όλες τις ηπατίτιδες αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο εκτός ίσως απ’ το να πασαλειφτώ με Betadin όταν φτάσω σπίτι.<br />Τέλος πάντων, όταν βγαίνω έξω νιώθω άλλος άνθρωπος κι ο Δεξεροτάβλης έχει τελειώσει το πιτόγυρο. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Κατσαριδούλες</span><br /><br />Το μαγαζί που μας δείχνει ο Πίτσος είναι για τον πούτσο. Εντελώς. Μόνο ένας μαλάκας θα έλεγε ναι.<br />- Εντάξει, θα το πάρουμε. Ο Δεξεροτάβλης προσφέρει αλλή μια απόδειξη της μαλακίας που τον έχει βαρέσει στο κεφάλι από… από πάντα.<br />Βασικά όχι οτί εγώ είμαι πολύ καλύτερος από το Δεξεροτάβλη. Έχω πει και έχω κάνει ένα σωρό χοντρές μαλακίες αλλά, ρε πούστη, συνήθως φέρομαι σύμφωνα με τους νόμους της λογικής και της φύσης. Σκοτώνω μια κατσαριδούλα και περιμένω όπου να ‘ναι να έρθουν να μας φαν οι αρουραίοι.<br />- Μα δεν βλέπεις ότι είναι χάλια.<br />-Με λίγη δουλίτσα μέσα θα είναι υπέροχο, πετάγεται η Κλανιά-μεσίτης-ντιγκιντάγκας..<br />- Ναι, με λίγη δουλειά θα είναι υπέροχο. Εξάλλου απέναντι έχει γαμάτο γύρο.<br />Αυτό ήταν. Ο Χοντρός είχε ερωτευτεί τα Γαμίδια. Ότι και να ‘λεγα δε θα ‘χε νόημα. Παραδέχομαι την ήττα μου.<br />Οπότε σχεδόν συμφωνούμε να αγοράσουμε το στάβλο. Μένουν κάτι νομικά θέματα που θα τα φάω στη μάπα πάλι εγώ. Είμαι ψιλοτσατισμένος και όταν φτάνω το βράδυ σπίτι δεν έχω ούτε την όρεξη να δω καμιά τσοντίτσα. .<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Φελλοιφαλλοφιλοσοφία</span><br /><br />Κάθομαι στο κρεβάτι. Δεν πολυνυστάζω. Βάζω ένα Jack amaretto με λίγο πάγο και ανοίγω το ράδιο. Μόνο μαλακίες πάλι. Θα προτιμούσα να πετάω φελλούς στα βαρέλια παρέα με βλάχους με τρίχες στον σκεμπέ παρά να είμαι εδώ έτσι.<br />Δε ξέρω.<br />Όλα μου φένονται σχεδόν γαμημένα. Ό,τι με περιβάλει με κάνει να νιώθω ηλήθια.<br />Εκτός από μερικά πραγματάκια. Αυτά τα πραγματάκια δεν τα ψάχνω. Απλά όταν έρθουν προσπαθώ να κρατηθώ από αυτά. Έτσι νομίζω είναι καλύτερα. Όταν ψάχνεις κάτι και δεν το βρίσκεις νιώθεις μαλάκας. Δε ξέρω αν συμφωνείς.<br />Κλείνω το ράδιο και βάζω Beck στο CD player. She’ll do anything to make you feel like an asshole.<br />Δεν χρειάζεται μια γκόμενα για να σε κάνει να νιώσεις έτσι. Τόσα άλλα πράγματα μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις έτσι αν τα αφήσεις. Ένας φαλλός μπορεί να διαπεράσει τα αυτιά σου οποιαδήποτε στιγμή αλλά δεν πρέπει να του επιτρέψεις να σου γαμήσει την ψυχολογία. Σωστός;<br />Εντάξει, πολύ φιλοσόφησα για σήμερα. Σβήνω το φως και την πέφτω για ύπνο.<br /><br /> <br /><span style="font-style:italic;">Οι κατσαρίδες περπατάνε στην ψυχή μου.<br /> Έλπιζω να υπάρχει μια καλή δικαιολογία που θα με κάνει να πω<br /> ‘’δεν πειράζει’’</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Μια ωραία μέρα στο πάρκο </span><br /><br />Κάθομαι σ’ ένα παγκάκι μ’ ένα μαλάκα που μάλλον είναι ο Beck. Τρώμε μπουγάτσα και μοιράζουμε δίευρα στα πρεζάκια. Μας πλησιάζει ο Πίτσος και μας ρωτάει αν θέλουμε μαύρο. Του λέμε ναι και βγάζει μερικά τσιγαριλίκια. Τότε σηκώνεται ο Beck και του περνάει χειροπέδες ενώ εγώ δείχνω το σήμα μου. Τον αρχίζουμε στις κλωτσιές και τα γαμώσταυρα. Τον χέζω στη μάπα και του βάζω μια πορτοκαλάδα στον κώλο.Μάλλον γουστάρει Μετά τον πηγαίνουμε στο τμήμα και ο αρχηγός Δεξεροτάβλης μας κάνει ταξίαρχους.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Νονός νο ΙΙ</span><br /><br />Το πρωί με ξυπνάει ο Μπάμιας. Μου φέρνει τις «Διαστροφές της αφέντρας» σε κόπια.<br />-Καλή;<br />-Αρχίδια. Τζάμπα λεφτά. Δύο ώρες και δεν έπεσε ένα γαμήσι. Μόνο ξύλο. Άσε που η αφέντρα ήταν τραβέλι.<br />-Καλή φάση.<br />Αυτό το τελευταίο το λέω από την κουζίνα γιατί φτιάχνω καφέδες. Μετά αρχίζω και του λεώ για τον Δεξεροτάβλη, το μπαρ, τον Πίτσο και το χέσιμο στα Γαμίδια. Με κοιτά σοβαρός. Δε γελάει και αυτό γενικά μου φένεται παράξενο γιατί ο Μπάμιας γελάει συχνά και στη σχολή τον φωνάζαμε και Χαχανούλη.<br />Κάποια φάση με κοιτά και στο πρόσωπό του λίγη αγωνία και κάποια μικρά ίχνη ελπίδας.<br />-Θα με κάνεις μπάρμαν;<br />-Έλα;<br />-Είναι το παιδικό μου όνειρο.<br />Και χαμογελάει. Πρώτη φορά τον βλέπω έτσι.<br />Του λέω φυσικά και του χαρίζω απλόχερα την ευτυχία.<br />Μετά καθόμαστε λίγο και λέμε διάφορες βλακείες.<br />-Πρέπει να βρείς ένα όνομα. Κάθε σοβαρός dj έχει όνομα.<br />Προτείνει διάφορα αλλά δεν μου αρέσει κανένα.<br />-Τότε θα ανοίξουμε την τηλεόραση και η πρώτη λέξη που θα ακούσουμε θα είναι το όνομά σου.<br />Συμφωνώ με κάποια επιφύλαξη. Φαντάζεσαι να πετύχουμε Χάρυ Κλυν και να πρέπει να με λένε DJ Tarchidiatoukarabela;<br />Ευτυχώς πετυχαίνουμε μια τραγουδίστρια που έχει γενέθλεια και σβήνει τα κεράκια.<br />-Αυτό είναι. Θα έισαι ο DJ Φου.<br />-Δεν είναι κακό.<br />-Αν και δεν σημαίνει τίποτα.<br />-Πως! Είναι το φύσημα του ανέμου, η θεϊκή πνοή που εμφύσησε ο Θεός στον άνθρωπο, η εκπνοή που απαλλάσει τον οργανισμό από το διοξείδιο του άνθρακα.<br />Λέω και μερικές άλλες πίπες.<br />Ο Μπάμιας τώρα γελάει.<br />-Εσύ, ρε μαλάκα, χαραμίζεσαι. Έπρεπε να γίνεις ποιητής.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ΟΚ, ας μιλήσουμε λιγάκι για ποίηση</span><br /><br />Έπρεπε. Και εντάξει μου το ‘πανε κι άλλοι. Είχα γράψει παλιότερα, λύκειο τώρα, καποιά ποιήματα που είχαν μεγάλη επιτυχία. Αλλά ήταν τελείως βλαμμένα και πειραγμένα. Ήταν μια κάποια αντίδραση στα πετυχημένα ποιήματα που μας ανέλυε επί ώρες μια μαλάκω καθηγήτρια.<br />Θυμάμαι ένα ποιήμα μου το λέγανε Meritto και είχε μεγάλο σουξέ.<br />Κάποια φάση το γύρισα στα πιο σοβαρά αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ειδίκα όσα έγραψα για τη Βούλα ήταν για πέταμα. <br />Τα πέταξα.<br />Αποφάσισα να γράφω μόνο βλακείες αφού σ’ αυτό είμαι καλός. <br />Βλακείς χωρίς νόημα.<br />Η πλάκα είναι ότι μερικοί βρίσκουν νόημα. Μου το λένε και λέω «ναι, ναι είναι πολύ ωραίο νόημα» και διαδίδω ότι όντως αυτό είχα στο μυαλό μου πριν γράψω. Αλλιώς δν πρόκειται να με νομίσουν για σπουδαίο ποιητή. <br />Αν κι εδώ που τα λέμε σιγά μη γίνω σπουδαίος ποιητής. <br />Το σύστημα φταίει. Αγκαλιάζει κάθε παπάρα που έχει τα κονέ, τα φράγκα και το παίζει ψαγμένος και δεν αφήνει χώρο για μας, τα αυθεντικά ταλέντα.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Λίγη αναγνώριση γαμώ το κέρατό μου! </span><br /><br /><br />Είμαι στη σκηνή σε κάτι που μοιάζει με θέατρο. Φοράω ένα κουστούμι ριγέ εντελώς σικάτο κι από κάτω ένα φανελάκι που γράφει με μεγάλα ροζ γράμματα «Γαμάω και δέρνω». Μπροστά μου κάποιες χιλιάδες παππούδες με μπερέδες και κασκόλ με χειροκροτάνε όρθιοι. Μια γκόμενα έρχεται και με φιλάει. Μου δίνει ένα χαρτί που γράφει ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΙΑΣ. Λέω «Να στε καλά, ρε μαλάκες» και πάω να φύγω. Ο κόσμος δεν μ’ αφήνει. Θέλει να ακούσει από μένα το ποιήμα για το οποίο τιμήθηκα. Τους κάνω το χατίρι αν και βαριέμαι λίγο. Βήχω για να κάνω εντύπωση κι αρχίζω.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Μ’ ένα μανδύα<br />Λιτό κι απέριττο<br />Κι ένα ραβδί<br />Χάθηκα στ’ άπειρο<br />Να βρω το Meritto<br />Αυτό με τη λαβή.</span><br /><br /><br />Πανικός κάτω. Ο πρόεδρος της επιτροπής φωνάζει «Τώρα ας πεθάνω ο πούστης» αλλά τα σουηδικά μου είναι χάλια και δεν πολυκαταλαβαίνω. Κάποιοι κλαίνε από συγκίνηση. Άλλοι αυτοκτονούν κόβοντας τις φλέβες τους.<br />Ριγώ.<br />Προσπαθώ να περάσω μέσα από ένα πλήθος που ορμά να μ’ αγκαλιάσει. Δεν μπορώ.<br />Μου φέρνουν κι άλλο χαρτί. Γράφει πάνω ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ. Μου εξηγούν ότι το ποιήμα μου γαληνεύει τις ψυχές των ανθρώπων, τους κάνει να αγαπάνε ο ένας τον άλλο, δε θέλουν να πολεμάνε πια μεταξύ τους. Αυτό το ποιήμα σταμάτησε τους πολέμους. Αυτό το ποιήμα είναι το πιο ιστορικό που γράφτηκε ποτέ. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Back to reality</span><br /><br />-Ρε μαλάκα, ζείς;<br />-Ε...<br />-Τι σκέφτεσαι πάλι;<br />-Να πάρω κανά Νόμπελ.<br />-Και δεν παίρνεις; Κανά Grammy θες;<br />-Δεν με χαλάει.<br />-Και φυσικά ένα Πούλιτζερ. Αυτό κι αν πρέπει να πάρεις.<br />-Ε, ναι αυτό οπωσδήποτε.<br />Το τηλέφωνο διακόπτει αυτόν τον επικοδομητικό διάλογο.<br />Είναι λάθος. <br />Καθόμαστε ακόμα λίγο με τον Μπάμια και λέμε κι άλλες βλακείες να περάσει η ώρα.<br />Κατά το μεσημέρι πηγάνει στη μάνα του να φάει γιουβαρλάκια κι εγώ παραγγέλνω πίτσα πάλι. Αν συνεχίσω έτσι με τις πίτσες γύρω στο φθινόπωρο θα γίνω χελωνονιτζάκι. Ναι, το’ χω σκεφτεί. Στην πλάτη μου θα φυτρώσει ένα καβούκι να, θα γίνω πράσινος και θα παίζω καράτε με μεταλλαγμένους ρινόκερους κι αγριογούρουνα.<br />Αλλά ας σοβαρευτούμε λίγο. Ένας πετυχημένος dj και μελλοντικός νομπελίστας δεν πρέπει να ασχολείται με τα χελωνονιτζάκια. Υπάρχουν ένα σωρό άλλα θέματα όπως για παράδειγμα να κάνουμε το στάβλο που αγόρασε ο Δεξεροτάβλης μαγαζί. Το κόβω να ζοριζόμαστε κάπως..<br />Αν κι αυτό προς το παρόν αυτό δεν με πολυνοιάζει. Τώρα πεινάω κι όταν πεινάω το μόνο που με νοιάζει είναι να φάω. Συνειδητοποιώ ότι ο μαλάκας ξέχασα να παραγγείλω κόκα κόλα οπότε μέχρι να έρθει ο Πιτσαδώρος κατεβαίνω στο ψιλικατζίδικο να πάρω μία, να μπανίσω λίγο και την ψιλικατζού.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Δεν μπόρεσα να βρω ένα τίτλο που να μ’ αρέσει</span><br /><br />Παίρνω βαθεία ανάσα και μπαίνω στο ψιλικατζίδικο. Είναι εκεί, γυρισμένη πλάτη. Το τζιν της πέφτει χαμηλά και φένεται το στρινγκ της. Κόκκινο. Σκίστρα!<br />Τη χαιρετάω, με χαιρετάει. Λέω μια κόκα κόλα, μου τη δίνει. Πληρώνω, λέει ευχαριστώ. Αν ήμουν ο Γκουσγκούνης αυτός ο διάλογος θα ήταν αρκετός για να την γαμήσω. Γιατί, εντάξει, φένεται εύκολη γκόμενα. Δηλαδή αν της έλεγα «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» μπορει να έλεγε και ναι.<br />Ίσως της την πέσω κάποια άλλη στιγμή. Τώρα είπαμε, πεινάω. Παίρνω την κόκα κόλα και τα ρέστα και φεύγω.<br />Στην είσοδο της πολυκατοικίας βλέπω τον Πιτσαδώρο. Του λέω «άσε, μαλάκα την ανεβάζω μόνος μου». Ένας κοινός πιτσαδόρος θα παρεξηγούνταν σίγουρα. Ο Πιτσαδώρος όμως όχι. Γελάει. Είναι γαμάτος τύπος. Θα μπορούσαμε να κάνουμε καλή παρέα.. Ίσως σε μια άλλη ζωή.<br /> Μπαίνω στο ασανσέρ και τρώω εκεί ένα κομμάτι. Τα υπόλοιπα μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας Θου-Βου για ακόμα μια φορά. Ειδικά στο τέλος έιναι σκέτο ποίημα. Θα εισηγηθώ στον χοντρό ένα βράδυ όταν είναι έτοιμο το μαγαζί να πάρουμε τούρτες και να τις πετάμε στους θαμώνες. Έτσι σαν φόρο τιμής στην κορυφαία στιγμή του παγκόσμιου κινηματογράφου. Και γαμώ τα χάπενινγκ δε θα’ ναι;<br />Τι ιδέα έριξα πάλι!<br />Μου έφτιαξα το κέφι. Η αλήθεια είναι ότι και το κόκκινο στρινγκ της ψιλικατζούς συνέβαλε σημαντικά σ’ αυτό. Και γίνομαι τέρμα κεφάτος το απόγευμα όταν ο Δεξεροτάβλης μου λέει ότι βρήκε δικηγόρο να φάει στη μάπα όλα τα διαδικαστικά. Μπράβο το χοντρό. Το πήρε πολύ ζεστά. Λέει να πάμε το βράδυ στα γαμίδια να τα πιούμε. Διστάζω λίγο αλλά δε γαμιέται. Ας τα πιούμε. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Λοιπόν, στα γαμίδια και πάλι</span><br /><br />Παίρνω και τον Μπάμια μαζί. Πρέπει να γνωρίσει τον μελλοντικό του εργοδότη. Αν και τα γαμίδια δεν είναι και το καλύτερο μέρος του κάσμου για επαγγελματικό meeting. <br />Καθόμαστε σε κάτι πλαστικές καρέκλες που κάποτε πρέπει να ήταν άσπρες. Πάνω στο τέταρτο πιάνεται ο κώλος μου. Και του Μπάμια. Ο Δεξεροτάβλης δεν παίρνει χαμπάρι και κατεβάζει μερικά παντσετάκια. Πίνουμε λίγη ρετσίνα που βρωμάει και συζητάμε για το μέλλον του Hotellounge. Τον λόγο τον έχω έγω.<br />-Το μαγαζί πρέπει να είναι διαφορετικό. Εντελώς τρελό, ελαφρά ψαγμένο και ταυτόχρονα πιασάρικο.<br />-Να είναι σχεδόν σουρεαλιστικό.<br />-Έτσι ακριβώς.<br />-Τι είναι σουρεαλιστικό; Ο χοντρός είναι εντελώς ανίδεος. Δεν είχα την απαίτηση να ξέρει τι είναι σουρεαλιστικό,<br />-Να γίνεται ότι να ‘ναι, όποτε να ‘ναι..Ας πούμε να παίζει τζαζ και καπάκι Τερλέγκα.<br />Ο Μπάμιας αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να μυήσει τον Δεξεροτάβλη στο σουρεαλισμό.<br />-Τερλέγκα εγώ δεν βάζω στο μαγαζί. Εγώ είμαι ο dj.<br />-Τι λες ρε μαλάκα. Και γαμώ είναι...<br />Ο χοντρός υπερασπίζεται με πάθος τις αρχές του.<br />-...Θα βάζεις. Εγώ είμαι το κεφάλαιο.<br />-Καλά αλλά μόνο όταν είμαι πιομένος.<br />Κι αφου λύνουμε το μείζον αυτό θέμα περί Τερλέγκα και τον συναφών συνεχίζουμε με ρετσίνες. Οσό πάει βρίσκω ότι βρωμάνε όλο και λιγότερο.<br />H συζήτηση ξεφέυγει κι άλλο. Ο Μπάμιας μας αναλύει τα τελευταία πέντε επεισόδια στρουμφάκια που είδε, ο χοντρός εχεί πέσει στο τραπέζι φωνάζοντας «Γιατί να μην μπορώ να χύσω ρε πούστη» κι εγώ θυμάμαι λίγο τη Βούλα. <br />Ό,τι να ‘ναι.<br />Κάποια φάση ο χόντρος σηκώνει το κεφάλι του.<br />-Μαλάκες, δεν είμαι για να οδηγήσω. Και μου πετάει τα κλειδιά της BMW.<br />Στο δόξα πατρί.<br />Βριζόμαστε. Γελάμε. Πληρώνουμε και φεύγουμε γιατί είμαστε λίγο γυαλί όλοι.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στο δρόμο</span><br /><br />Πιάνω στο ράδιο το Ain’t no sunshine anymore και οδηγάω σιγά σιγά γιατί κι εγώ είμαι λίγο πέτσα. Σιγά σιγά για τα δικά μου δεδομένα. Ο χοντρός δίπλα κοιμάται. Καλύτερα. Αν ήταν ξύπνιος θα ζητόυσε Πανταζή. Ο Μπάμιας πίσω ξερνάει σε μια σακούλα.<br />Σκέφτομαι συνέχεια. Τα πάντα. Δεν ξέρω γιατί.<br />Βλέπω τον Σούπερ Γκούφι να πετάει πάνω από την πόλη. Κρατάει απ’ το χέρι τον Πιτσαδώρο. Ο Πιτσαδώρος μοιάζει ευτυχισμένος.<br />-Χέι μαδερφάκερ! Θες να ρθεις μαζί μας ;<br />Μετά θυμάμαι δυο φώτα και μετά τίποτα.<br /><br />Όταν αποκτώ επαφή με την πραγματικότητα είμαι σκεπασμένος ως το κεφάλι με ένε σεντόνι κι ένα καρτελάκι μου γαργαλάει την πατούσα.<br />-Έτσι είναι. Πίνουν τα κέρατά τους και μετά στουκάρουν σε νταλίκες.<br />-Πολύ δουλειά σήμερα. Πρώτα εκείνος ο πιτσαδώρος , μετά αυτοί....<br />-Πουτάνα ζωή.<br />-Χέσε μέσα. Άντε καλή ξεκούραση.<br />-Τα λέμε. <br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ξύπνημα</span><br /><br />Ξυπνάω ιδρωμένος. Η Κάθυ κρατάει δυο φλυτζάνια καφέ και μου χαμογελάει.<br />-Ήσουν υπέροχος χθες... Είσαι ΟΚ;<br />- Είδα ένα περίεργο όνειρο. Τίποτα άλλο.<br />- Το όνειρό σου είμαι εγώ κούκλε.<br />Πίνουμε τον καφέ, ξαναγαμιόμαστε και φεύγει. Έξω έχει ήλιο κι είναι ωραία και το τηλέφωνο χτυπάει κι εγώ το σηκώνω.<br />-Μαλάκα είδα όνειρο ότι ήμουνα πιτσαδώρος, πήγαινα πίτσες σ’ ένα μαλάκα και μετά τράκαρα και πέθανα. Δεν είναι και γαμώ τα κουφά;<br />- Και σου ‘πα ρε Γκούφυ γαμώ το φελέκι μου, μη το γαμάμε με τα ξίδια. Κι εγώ κάτι τέτοιες μαλακίες έβλεπα. <br /><br /><br /><br />ΔΕ ΕΝΤ<br />That’s all, folks!<br /><br /><br /><br /><br />Μαλακία, ε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-6767479998374148473?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-53330322063323291242008-08-11T03:03:00.002+03:002008-12-26T21:15:04.375+02:000<br /><br />Με λένε Τζόνι Ντάνιελς κι όπου να ‘ναι θα πεθάνω. Ένα μπανγκ μπανγκ και μετά τέρμα, πάπαλα ο Τζονούλης, τον ήπιε ολοσχερώς και αμετάκλητα. Ο μόνος τρόπος να γλιτώσω και να συνεχίσω να αποτελώ τμήμα αυτού του γαμημένου σύμπαντος είναι να πέσει από το πουθενά στο κεφάλι του πούστη με την καραμπίνα που με σημαδεύει ένα αμόνι. Το ξέρω <br />δεν είναι και πολύ πιθανό..Την έχω γαμήσει ρε εντελώς, μη το ψάχνεις. <br />Υπό άλλες συνθήκες θα ‘χα αρχίσει τα πατερ ημών κι όσες προσευχούλες κατέβαιναν στη κούτρα μου θα τις έλεγα μπας και συγχωρεθώ για όσες μαλακίες έχω κάνει γιατί ‘ντάξει έχω φάει κόσμο, έχω δώσει πρέζα, σκέψου ό,τι θες, το ‘χω κάνει. Αλλά τώρα ξέρω την Αλήθεια και στ’ αρχίδια μου όλα. Μου την είπε ο Τσάρλι κι ό,τι λέει ο Τσάρλι έχει ισχύ νόμου. Δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχουν άγγελοι, πίπες όλα. Υπάρχει μόνο το.... Μη σε μπλέκω. Πιστεύω πως θες το σκατοκέφαλό σου.<br />Αυτό που θα κάνω είναι να γράψω στο γαμημένο μου μυαλό ένα εκπληκτικό μυθηστόρημα με τις περιπέτιές μου. Ο Τσάρλι μου ‘χε πει πως έχω το βασικό προσόν για να γίνω μεγάλος συγγραφέας. Κι επειδή όπως το κόβω πολύ χρόνο δεν έχω στο βιβλίο αυτό θα περιγράφεται μόνο η τελευταία μου νύχτα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Το ονομάζω μη σώζετε τον κόσμο Σάββατο γιατί σήμερα είναι Κυριακή και χθες πήγα να σώσω τον κόσμο και τα έκανα σκατά. Αν τυχόν την σκαπουλάρει ο Τζονούλης δεσμεύεται να δημοσιέυσει την πλήρη βιογραφία του εικονογραφημένη, τρίτομο έργο, και γαμώ τα συγγράματα. Επίσης θα σου ‘ξηγηθεί τραπεζάκι κομπλέ στα μπουζούκια.<br />Τέρμα οι πρόλογοι. Παίρνω φόρα και αρχίζω την ιστόρηση των γεγονότων χωρίς υπερβολές, χωρίς περιορισμούς όπως πραγματικά συνέβησαν. Κι όσο δεν ακόυγεται μπανγκ μπανγκ θα συνεχίζω.<br /><br />1<br /><br />Η ιστορία ξεκινά πριν περίπου δέκα ώρες. Ήμουν σπίτι και τον έπαιζα. Με την έννοια ότι δεν έκανα κάτι χρήσιμο για την κοινωνία σου όχι ότι αυνανιζόμουνα. Θα μπορούσα να ‘μουν στις πουτάνες, τη Ναταλί ή τη Ζίνα που ‘χαν αλλάξει μπουρδέλο και πήγαν σ’ αυτό με τους ωραίους καναπέδες, αλλά ό,τι τελευταία φράγκα μου μείναν τα ‘χα ακουμπήσει σε τσιγάρα και μπύρες. Μαλακία μου. Τέλος πάντων Καθόμουν στο γραφείο, άκουγα Νίνα Σιμόν και έπινα, χωρίς να ‘χω κάτι να περιμένω, χωρίς να πιστεύω πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Η μελαγχολία ήταν απλά θέμα χρόνου. <br /> Ώσπου χτύπησε η γαμημένη η πόρτα, άνοιξα και το Φως φάνηκε στο κατώφλι. Το Φως είχε απίστευτα βυζιά και το λέγαν Μπέμπα Ντολ. Αυτή φταίει για όλα, η παλιοπουτάνα με τα πράσινα μάτια. <br />«Συγγνώμη, ήθελα τον κύριο Τζόνυ Ντάνιελς» Φωνή αισθησιακή όσο δεν παίρνει. Υποσχόταν αβάδιστο και αβασάνιστο σεξ.<br />«Ο ίδιος.» Φωνή μεθυσμένης αρκούδας. Δεν υποσχόταν τίποτα απολύτως εκτός ίσως από μια πιθανότατη αδυναμία διεξαγωγής σοβαρής συζήτησης.<br />Με εξέτασε από τη κορφή μέχρι τα νύχια. Μπυροκοίλι, τρίχες στη μύτη και μια ανάσα που βρώμαγε Guiness. Κακός συνδιασμός. Με κοίταξε σαν να της είπα ‘’ ξέρεις, στις ελεύθερες ώρες μου βιάζω τον Πάπα’’ και είπε. απλά: «Αποκλείεται.»<br />Κι επειδή ο Τζονούλης δεν γουστάρει να του αμφισβητούν το είναι του κι επειδή ήθελε να κάνει ένα μπανάκι απάντησε ψύχραιμα και με ήρεμο τόνο. «Κοίτα κοπελιά, η ταυτότητα μου είναι στο παντελόνι μου στη κρεβατοκάμαρα. Τράβα δες την κι όπως έρχεσαι άναψε το θερμοσίφωνα.» Ξέχασα να σου πω. Δεν φορούσα ο μαλάκας παντελόνι και τόση ώρα το ‘χα ξεχάσει εντελώς. Στεκόμουν μπροστά της με τα σώβρακα έτοιμος λες για άμεση ανταλλαγή σωματικών υγρών.<br />Με ξανακοίταξε. Ομολογώ πως ήταν ψύχραιμη. Άλλη στη θέση της θα μου ‘χε σκάσει χαστούκι «Είσαι πολύ κάφρος αλλά θα σε πιστέψω. Απλά σε περίμενα αλλιώς, πολύ αλλιώς. Τέλος πάντων. Με λένε Μπέμπα. Μπέμπα Ντολ. Θα ‘θελα να μιλήσουμε για μια δουλεία.»<br />Μάλιστα. Δουλειά. Χρειαζόμουν τα φράγκα. Κι η γκόμενα έλεγε. Της είπα να περάσει μέσα και της πρόσφερα μια μπύρα. Μια μπύρα λιγότερη μερικές φορές σημαίνει ένα γαμήσι παραπάνω. Δεν υπάρχει θεωρητική απόδειξη γι’ αυτό. Το καταλαβαίνεις πειραματικά μετά από πολλές δοκιμές. <br />«Πόσα δωμάτια;» Μάλλον την κούφανα. Πρόλαβα να τελειώσω την μπύρα, να ρευτώ και να πω ένα ‘’ σόρι μαντάμ’’ πριν απαντήσει.<br /> «Ορίστε;»<br />«Πόσα δωμάτια έχεις για σοβάτισμα;»<br />«Συγγνώμη, είναι κάποιο συνθηματικό;»<br />«Όχι. Όταν λέμε πόσα δωμάτια έχεις για σοβάτισμα εννοούμε πόσα δωμάτια έχεις για σοβάτισμα. Σοβατζή δε θες;» Το ‘πα με απόλυτη φυσικότητα και χίλιες κεραμίδες πέσαν στο πανέμορφό της κεφάλι.. Αν η καρδιά της ήταν πιο αδύναμη θα μου ‘χε μείνει στα χέρια. Αν ήταν μπάρμπας θα ‘χε πάθει εγκεφαλικό. Έκανε μια τιτάνια προσπάθεια να συνειδητοποιήσει το τι γίνεται και ρώτησε μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί απόλυτα. <br />«Σοβατζής είσαι;»<br />Θα μπορούσα να πω ότι ήμουν μοντέλο ποδοσφαιρικών καλτσών για σέντερ μπακ με πλατυποδία, δοκιμαστής παστουρμάδων ή εκπαιδευτής σαρκοφάγων κοάλα αλλά σκέφτηκα ότι ήδη είχα πει αρκετές μαλακίες.<br />«Ναι. Δεν δίνει πολλά αλλά είναι μια τίμια δουλειά.»<br />«Μου ‘παν ότι είσαι εκτελεστής νίτζα.»<br />Γαμησέ τα. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί αλλά με είχαν ανακαλύψει.. Ναι, ήμουνα νίτζα δολοφόνος. Έτσι σκατά που γίναν τα πράγματα δεν έχει νόημα να το κρύβω. Κι ήμουν από τους καλούς, κι επειδή όσο κι αν δεν μου φαίνεται κατά βάθος είμαι ταπεινός άνθρωπος δεν θα πω ο καλύτερος. Μα κάτι μέσα μου μια μέρα έσπασε, λύγισα ή να το πω πιο επιστημονικά επαναπροσδιόρισα τους ηθικούς μου φραγμούς. Δεν ήθελα ρε παιδί μου να σκοτώνω άλλους αθώους. Ίσως να ‘ταν η συνειδητοποίηση του απεχθούς των εγκλημάτων μου, το αίμα στους τοίχους, τα κομμένα κεφάλια, ίσως πάλι απλή βαρεμάρα. Έστειλα που λες μια ωραία πρωία στο διάολο το Βαρόνο και τον Όμιλο κι εξαφανίστηκα μέσα στις σκιές. Δέκα χρόνια κρυβόμουν. Κι έγια ο πιο μεθυσμένος σοβατζής του σύμπαντος. ‘Ο;τι φράγκα έβγαζα τα τρωγα στο ποτό και το μουνί. Αρκετά φυσιολογικό αν το σκεφτείς. Κι ήταν ήρεμα. Μέχρι τώρα που απέναντί μου δυο βυζιά θέλαν να μου αναθέσουν αποστολή. Να με γυρίσουν πίσω στο αίμα.<br />«Κοίτα κούκλα μου, δεν ξέρω πως διάολο με βρήκες αλλά έχω αποσυρθεί.»<br />Άναψα ένα τσιγάρο και τη γάμησα για λίγο με τα μάτια. Και, πιστέψέ με, είναι λίγο δύσκολο να γαμήσεις με τα μάτια άμα τρέμεις. <br />«Το πως σε βρήκα δεν έχει καμία σημασία. Ας πούμε ότι μου ‘ρθε θεία φώτιση. Το θέμα είναι ότι χρειάζομαι επιγόντως τη βοήθειά σου. Με προσέχεις;»<br />«Πώς να προσέξω τι λες με τέτοια πόδια;»<br />«Έχω θα ‘πρεπε να ‘χα το πρόβλημα που σε βλέπω μ’αυτό το μποξεράκι.» Το μποξεράκι με τους ροζ ρινόκερους. Η μυστική μου μουνοπαγίδα. Όλες θέλουν να χαϊδέψουν τους ρινόκερους. <br />«Είμαι τόσο hot ε;»<br />«Δε θα το ‘λεγα. Με κάνεις να θέλω να ξεράσω. Αν δεν σε είχα τόσο μεγάλη ανάγκη θα είχα φύγει.»<br />«Όλες έτσι λέτε στην αρχή. ..Τη δουλειά ξέχνα την. Τζάμπα χάνεις το χρόνο σου. Δεν πρόκειται να σκοτώσω κανέναν. Τα ‘χω σιχαθεί αυτά. Πλέον είμαι ένας φτωχός και μόνος σοβατζής.»<br />« Αν δεχτείς τη προσφορά μου δεν θα’ σαι πια φτωχός. Ούτε μόνος.» Η φωνή της υποσχόταν άγριο σεξ. Στο ξαναείπα αυτό ε; Κι εσύ αν την είχες ακούσει για αυτή θα έλεγες μέχρι να πεθάνεις. Θα μπορούσα να δεχτώ Το μυαλό μου έλεγε όχι, η πούτσα μου έλεγε ναι. Κωλοκατάσταση. <br />Κι έτσι αποφάσισα να είμαι ειληκρινής.<br />«Δεν πρόκειται να ξαναγίνω νίτζα εκτελεστής. Αν θες να γαμηθούμε κάτσε, αλλιώς τον πούλο. Καληνύχτα.»<br />«Γαμήσου μόνος σου ανώμαλε! Από δω και πέρα θα ‘σαι υπεύθυνος για ό,τι γίνει..»<br />Έφυγε κλείνοντας απότομα την πόρτα κι εγώ πήγα για ένα θεσπέσιο χέσιμο.<br /> <br />2<br /><br />Φιλαράκι, ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σ’ αυτή τη κωλοζωή; Να ψάχνεις σαν το μαλάκα να βρεις αγάπη και μετά να παίρνεις τ’ αρχίδια σου στο χέρι; Να βρίσκεις αγάπη αλλά να κρατάει ελάχιστα και να μένεις ύστερα συναισθηματικά γαμημένος; Όχι μαλάκα μου, όλα αυτά είναι πίπες.<br /><br />ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝΟΥΛΗ ΝΟΥΜΕΡΟ 1<br />ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΕΝΩ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΚΙ ΑΜΟΛΑΣ.<br /><br />Ήταν ένα απλό γκλινγκ γκλονγκ σαν τόσα άλλα μα στα ιδρωμένα μου αυτιά ήχησε σαν τις τρομπέτες της Αποκάλυψης. Όχι ψέματα, οι άγγελοι δεν είναι Λούις Αρμστρονγκ αν και θα ‘χε πλάκα στο τέλος του κόσμου να ακουγόταν το ‘My funny valentine’. Η Καινή Διαθήκη μιλάει σαφώς για τρομπόνια. Ή σάλπιγγες; Μμμμ, άμα έχεις μια καραμπίνα να σε σημαδεύει νομίζω ότι έχεις κάθε δικαίωμα να λες μαλακίες.<br />Τρόμαξα, η αλήθεια είναι αυτή. Ξέρεις είχα φτάσει σ’ αυτήν την κατάσταση σχεδόν νιρβάνας να την πω που ακολουθεί μια απολαυστική εκκένωση και το κουδούνι με επανέφερε απότομα. Την παραλίγο ανακοπή διαδέχτηκαν ατσούμπαλες κινήσεις που ‘χαν στόχο το άμεσο ανέβασμα των βρακιών μου. Να μη στα πολυπρήζω , κατάφερα τελικά να ανοίξω την πόρτα. (χειροκροτήματα κονσέρβα) κι ένας καραφλός μπούκαρε μέσα.<br />«Είναι εδώ.»<br />«Συγγνώμη;»<br />«Τα μικρά μοβ ανθρωπάκια είναι εδώ.»<br />«Τα ποια;»<br />«Τα μικρά μοβ ανθρωπάκια. Ανεβοκατεβαίνουν στη κωλοτρυπίδα μου. Τα νιώθω.»<br />Αυτό ήταν. Διέκοψα τη νιρβάνα μου για να ακόυσω τις πίπες ενός μαλάκα. <br />«Και τι θέλετε να κάνω:»<br />«Να μου πείτε αν είναι φυσιολογικό.»<br />«Ξέρω κι εγώ. Μπορεί και να ‘ναι. Αλλά εσείς ποιος είστε;»<br />Δεν ξέρω γιατί δεν τον εκπεραθύρωσα, γιατί δεν άφησα την βαρύτητα να αναλλάβει τα υπόλοιπα, γιατί δεν του έδωσα τη δυνατότητα να πέσει σαν σκατό στον ακάλυπτο, αλλά του έδινα θάρρος να με ζαλίσει κι άλλο. Είναι ένα ερώτημα που θα μπορούσε κάλλιστα να μπει στο Βιβλίο Των Μεγάλων Μυστηρίων Του Σύμπαντος κάτω από το ‘ποιος πούστης μου κλέβει τους αναπτήρες’. Ίσως να έφταιγε το ότι ήδη είχα πιεί αρκετά κι είχα τρελή όρεξη να μαλακιστώ. <br />«Ω παράλειψίς μου. Αρμάνδος Ρόουζ. Νιώθετε κι εσείς τα ανθρωπάκια;»<br />«Φυσικά. Εμένα παίζουν μπόουλινγκ στο στομάχι μου και τα σάββατα άμα έχει ήλιο κανονίζουνε πικ νικ στο κωλάντερό μου .»<br />Τώρα που το σκέφτομαι αυτό δεν ήταν συζήτηση. Έμοιαζε πιο πολύ με κείμενο του Μπάροουζ. Ο σαπιοκοιλιάς και το καραφλόνι μιλούν για τους μοβ περιπατητές των κωλοτρυπίδων. Μόνο τα πρεζάκια λείπαν.<br />Χρειαζόμουν κι άλλη μπύρα.<br />«Θέλετε να σας μιλήσω για τα όνειρά μου;»<br />«Τι να σας πω. Άμα θέλετε. Εγώ δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω. Δηλαδή στις πουτάνες θα πήγαινα αλλά πού φράγκα. Σκατά οι δουλειες βλέπετε αγαπητέ μου. Γι’ αυτό το καφάσι μπύρες έδωσα τα μαλλιοκέφαλά μου. Θα σας πείραζε να πίνω μία καθώς ακούω;»<br />«Όχι καθόλου. Κατανοώ. Αρχίζω.. γκουχ, γκουχ. Εγώ που λέτε ονειρεύομαι κήπους. Μεγάλους κήπους γεμάτους γλαδιόλες, μπουκαμβίλιες και κυκλάμινα.»<br />«.... εγώ πάλι κώλους και βυζιά.»<br />«Μη με διακόπτετε, ξεχνάω τι έλεγα. Ο άνεμος φυσάει απαλά και νιώθω απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Το σώμα μου έχει χαλαρώσει, παντού υπάρχουν χρώματα και μυρωδιές.. Μελισσούλες πετούν, πουλάκια κελαηδούνε και νερά τρέχουνε γάργαρα.... και μετά ... μετά έρχονται τα αρκουδάκια της αγάπης τσαλαπατάνε τις γλαδιόλες και τις μπουκαμβίλιες , ξεριζώνουν τα κυκλάμινα και ψεκάζουνε τις μελισσούλες με τέζα. Μετά βγάζουνε τις φονικές τους σφεντόνες και σφεντονίζουνε τα καημένα τα πουλάκια. Τα πάνε λάφυρα στον αρχηγό τους τον Σπορ Μπίλυ, αυτός φεύγει με το διαστημόπλοιό του και μ’ αφήνει μόνο μου να κλαίω.»<br />«Τι μου λέτε....»<br />«Και σας ρωτώ, τι σημαίνουν όλα αυτά γιατρέ μου;»<br />«Όπα παρεξήγηση. Ο κύριος Γιουγκ είναι στον πάνω όροφο. Εγώ είμαι σοβατζής.»<br />«Και γιατί σας μιλάω τόση ώρα σαν μαλάκας;»<br />«Αυτό ακριβώς θα σας ρωτούσα κι εγώ.»<br />«Αυτό ήτανε. Φεύγω.»<br />«Καληνύχτα Αρμάνδε.»<br />Από όλα όσα συνέβησαν εκείνη τη νύχτα αυτό το περιστατικό παίζει να ήτανε το πιο λογικό. Ένας τρελός που μπέρδεψε τους ορόφους δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα απίστευτα ακόμη και για έναν πρώην νίτζα εκτελεστή ακολούθησαν. <br /> Άναψα ακόμη ένα τσιγάρο, έφτιαξα μια ωραία ταμπελίτσα που έλεγε ‘ΕΔΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙΟΡΟΦΟΣ. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ 1ο’ και την κόλλησα στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Έξω είχε αρχίσει να βρέχει. Γούσταρα τη βροχή από τότε που ήμουν νίτζα. Ο ήχος της κάλυπτε τα βήματά σου. Μερικές φορές σου έσωζε τη ζωή. Και σου φαιρνέ κατούρημα.<br />Δεν είχα κάτι να κάνω. ‘Νταξει η Μπέλα κι ο Αρμάνδος ήταν μια μικρή ηλήθια παρένθεση σε μια νύχτα που ‘χε όλα τα φόντα να γίνει απολύτως μίζερη. Μα όσο η ώρα περνούσε το κωλοβάρεμα γινόταν αβάσταχτο σαν διπλή πίτα γύρο τζατζίκι που σου ‘χει κάτσει στο στομάχι μια μέρα που δεν έχεις κόκα κόλα. Στην τηλεόραση έπαιζε μαλακίες και στο ράδιο δεν είχε άλλη Νίνα. Κατέβηκα μια βόλτα στο τετράγωνο για να ηρεμήσει το κεφάλι μου και να βραχώ. Έίδα τη Ζίνα αγκαλιά με πελάτη, μερικά σκυλιά να μυρίζονται πριν γαμηθούν και την Μπέμπα πυροβολημένη μπροστά από έναν κάδο. Ένας μπάτσος δίπλα της προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε. Δεν ξέρω γιατί αλλά πλησίασα. Κι αυτή ήταν η μεγαλύτερη μαλακία που ‘χα κάνει ποτέ στη ζωή μου.<br /><br /><br />3<br /><br />ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝΟΥΛΗ ΝΟΥΜΕΡΟ 2<br />ΑΝ ΠΟΤΕ ΔΕΙΣ ΒΥΖΑΡΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΚΑΝ ‘ΤΗΝ ΜΕ ΕΛΑΦΡΑ ΠΗΔΗΜΑΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΙΕΣ ΜΙΑ ΜΠΥΡΑ ΣΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟΤΕΡΟ ΜΠΑΡ. ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΠΑΡ ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΠΑΡΕ ΜΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΙΕΣ ΤΗΝ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΓΚΑΚΙ. ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΜΗ ΠΑΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΕΓΙΝΕ.<br /><br />Γιατί αγορίνα θα μπλέξεις άσχημα όπως έμπλεξε κι ο Τζονούλης και τώρα ένας πούστης είναι έτοιμος να τον στείλει για μπουρέκια. Γενικά μη κάνεις μαλακίες, να 'σαι ......<br /><br /><br /><br />4<br /><br />Μπανγκ, μπανγκ!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5333032206332329124?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-26607540693413360072008-07-30T03:19:00.003+03:002008-12-26T21:15:22.185+02:00Πήγα σπίτι. Όχι ότι γούσταρα αλλά δεν υπήρχε εκεί κοντά κανά μπαρ με σοβαρές τουαλέτες. Πήρα ένα μίκυ μάους, μπήκα στο μπάνιο και έχεσα. Ύστερα άνοιξα το παράθυρο. Σκέφτηκα έναν άνθρωπο που κλάνει κι ανοίγει το παράθυρο να ξεβρωμίσει. Ο αέρας φυσάει κι ο άνθρωπος αυτός κρυώνει και κλάνει πιο δυνατά. Και βρωμάει περισσότερο. Σκέφτηκα όλα τα πράγματα που προσπάθησα να διορθώσω και τα 'κανα χειρότερα. Σκέφτηκα πως ίσως να 'ταν καλύτερο να τα αφήνα να διορθωθούν από μόνα τους.<br />Μετά ξανάβαλα τα παπόυτσια μου και βγήκα να πιω κανά ποτό ακόμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-2660754069341336007?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-78679417999041622642008-07-28T02:52:00.004+03:002008-12-26T21:15:45.981+02:00Πορφυρά τα μουνιά των πατέρων<br />αστράφτουν καθώς σβήνουν οι εποχές<br />φαίρνουν στη μνήμη μου τη μούχλα των αστέρων<br />κι αποσυντείθονται στη λήθη του χθες.<br /><br />Με κάνουν να γράφω μικρές παπαριές.<br /><br />Ώσπου να 'ρθεί ένα μακάβριο δείλι<br />που στο λαιμό μου κάτσει κουραμπιές<br />και θα 'χω αίμα και άχνη στα χείλη.<br />Θα σας κεράσουνε κονιάκ και ελιές.<br /><br />Θα πεθάνουν μαζί μου οι μικρές παπαριές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-7867941799904162264?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-62022430969078836612008-07-11T19:10:00.001+03:002008-12-26T21:16:11.093+02:00« Στην αρχή ήταν το Παρίσι. Στο Λούβρο. ‘Ενα γουρουνάκι που έτρεχε στους διαδρόμους σκούζοντας. Αστείο θέαμα. Αλλά άμα πρόσεχες πως στο πίσω αριστερά πόδι είχε δεμένη μια ωρολογιακή βόμβα θα καταλάβαινες ότι μάλλον έπαιζε μαλακία. Η βόμβα έκανε μπλινγκ μπλινγκ και μετά μπανγκ. Επισκέπτες και εκθέματα γίναν στάχτη και μπόυρμπελη.<br />Μετά το Λονδίνο. Στην πτήση 412 Νέα Υόρκη-Λονδίνο της British Airways επιβάτες εκτός από executive managers και χοντροτουρίστες ήταν μια στρουθοκάμηλος, ένα κοάλα κι ένας αλιγάτορας, τράμπα μεταξύ ζωολογικών κήπων. Άγνωστο πως τα ζώα βγήκαν από τα κλουβιά τους, μπήκαν στο κόκπιτ, εξουδετέρωσαν τον πιλότο και πήραν τον έλεγχο του αεροσκάφους. Και το στούκαραν πάνω στο Μπιγκ Μπεν.<br />Και το Βατικανό. Αυτό είναι το αγαπημένο μου. Έξω από τον Άγιο Πέτρο ένα κοπάδι σκύλοι κάψαν σε μια πυρά χίλια αντίτυπα της φάρμας των ζώων του Όργουελ. Λίγο πιο πριν είχαν γαζώσει με καλάσνικοφ τον Πάπα, την ελβετική φρουρά και μερικές εκατοντάδες πιστών καθολικών.<br />Τότε βγήκε και το πρώτο έκτακτο. Ο σούπερ ντούπερ δημοσιογράφος μας Τζόνυ Απίκος ανακοίνωσε πως τα ζώα κατέλαβαν τον κόσμο γιατί οι άνθρωποι τα ‘χαμε κάνει όλα σκατά. Ένας χιμπατζής τον σημάδευε με μια μπερέτα καθ’ όλη τη διάρκεια του δελτίου.<br />Αστυνομίες, στρατοί, μυστικές υπηρεσίες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Τους είχαν εξοντώσει οι κατσαρίδες νίτζα και τα κουνούπια καμικάζι. Η ανθρωπότητα την είχε γαμήσει εντελώς, φίλε μου. Αλλά τότε...»<br /><br />Ο μπάρμαν κοίταξε το γέρο. Είχε πέσει λιπόθυμος πάνω στο μπαρ αφήνοντας μισή την ιστορία του.<br />«Μη του δίνεις σημασία» μου ‘πε. « Έχασε την οικογένεια του σε τροχαίο. Του ‘χει σαλέψει από τότε. Κάθεται, πίνει τα κέρατά του και λέει τα παραμύθια του. Και κάθε βράδυ καταλήγει έτσι. Σφίγγεται η ψυχή μου που τον βλέπω.»<br />Ήπια μια γενναία γουλιά τζιν. Δεν είχα κάτι να πω. Σκότωσα μια μύγα που καθόταν στο χέρι μου. Έτσι για να ‘μαι σίγουρος. Πλήρωσα τα ποτά μου, σηκώθηκα και έφυγα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-6202243096907883661?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-18076729312801907712008-07-09T17:50:00.001+03:002008-12-26T21:16:26.708+02:00« ... βρέθηκε στην μπανιέρα του ύστερα από κατανάλωση μείγματος βαρβιτουρικών, χλωρίνης και κόκα κόλας λάιτ ο Παντελεήμων Φούφουτος. Στα χέρια του κρατούσε ένα μπουκάλι Τζόνσον και Τζόνσον όχι πια δάκρυα που οι αρχές θεωρούν πως αποτελεί το αποχαιρετηστήριο σημείωμα του. Ο Φούφουτος ήταν εικοσιτριών ετών, άνεργος και έγραφε ποιήματα. Να περάσουμε τώρα στα νέα για τον καιρό με....»<br /><br />«Λες να πιάσει;»<br />Ο Ατζέντης έκλεισε την τηλεόραση και κοίταξε το νεαρό.« Φυσικά. Έσυ τη σκαπουλάρεις απ’ τους δανειστές σου κι εγώ χέζομαι στο τάλιρο.Απλό είναι.»<br />«Κι είσαι τόσο σίγουρος ότι θα πουλήσουν;»<br />«Ο κόσμος, Παντελή μου τρελάινεται για τραγικούς ποιητές. Για ότιδήποτε μεθυσμένο, μισότρελο και πρόωρα χαμένο γράφει. Δεν έχει σημασία τι αρκεί να υπάρχει πίσω απ’ το συγγραφέα μια δακρύβρεχτη ιστορία.»<br />«Υποθέτω πως έχεις δίκαιο.»<br />« Ο Ατζέντης έχει πάντα δίκαιο.» Άνοιξε το συρτάρι κι έβγαλε ένα τετράδιο. « Αυτά θα βρεθούν αύριο στο σπίτι σου. Τα ‘γραψα λίγο πριν έρθεις. Δεν ξέρεις πόσο εύκολο είναι. Μερικές λέξεις στη σειρά που υποτείθεται πως έχουν νόημα.»<br />« Και το συναίσθημα;»<br />«Αυταπάτη, αγορίνα μου. Κατά βάθος το θέμα είναι να νομίζουν πως είσαι σπουδαίος. Να άκου λίγο <br />Θάλασσα, κρύσταλλο κι αμόνι<br />αφυδατώθηκα προσμένοντάς σας<br />σε μια σπηλιά που δεν θυμάμαι το όνομά της <br />άφησα σπόρους στα ανοίγματά των βράχων. . . και σύνεχίζει έτσι. Υποτείθεται τα ‘γραψες πριν κανά μήνα. Το Μάιο τα εκδίδω. Στο φάκελο αυτό είναι όσα συμφωνήσαμε, εισιτήρια, δυο χιλιάρικα και καινούριο διαβατήριο. Δικά σου.»<br />«Οπότε μπορώ να πηγαίνω. Ευχαριστώ για τη συνεργασία.»<br />«Α και κάτι άλλο. Στο στεφάνι για την κηδεία τι να γράψω;»<br />«Ό,τι θες. Είσαι μανούλα σ’ αυτά.»<br />« Σ’ αυτόν που μας ταξίδεψε με λέξεις, έχε γεια. Ε;»<br /><br /><br />Ο ήλιος έδυε βάφοντας τον κόσμο μοβ. Στην Κόστα ντελ Σολ ήταν πάντα όμορφα τέτοια εποχή. Ο Παντελής Φούφουτος, στα χαρτιά νεκρος εδώ και μήνες, ήπιε την τελευταία γουλιά τεκίλα κι αφέθηκε στα χάδια μιας νεαρής πόρνης.<br />Ο Ατζέντης πλατσούριζε στην καινούρια του πισίνα κι έπινε σαμπάνια. Σκεφτόταν πως ήρθε η ώρα για τον δεύτερο τόμο.<br />Ο κόσμος αγόραζε μανιωδώς Φούφουτο κι ανέλυε επι ώρες το απόλυτο τίποτα. Τα λογοτεχνικά περιοδικά τον ανακύρηξαν το σημαντικότερο εκφραστή της γενιάς του.<br />Κι όλοι ήταν πολύ ευτυχισμένοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-1807672931280190771?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-53652274046312285712008-07-07T04:11:00.002+03:002008-12-26T21:16:42.408+02:00Μια φορά κι ένα καιρό ήταν τρία γουρούνια. Μια μέρα τα μάζεψε η μάνα τους και τους είπε “'ντάξει, πολύ σας τάισα. Βγείτε στην κενωνία την άτιμη και κάντε τα κουμάντα μόνοι σας.”. Και τα γουρούνια αυτό κάναν.<br />Το πρώτο που σκέφτηκαν ήταν να χτίσουν τα δικά τους σπιτάκια. Το μικρό ήταν τρόμπας μεγάλος κι έφτιαξε όπως να 'ναι ένα σπίτι από άχυρο και μετά πήγε να παίξει μπάλα. Το μεσαίο ήταν λίγο πιο λογικό. Έφτιαξε ένα σπίτι από ξύλο κι ύστερα πήγε στις πουτάνες. Το μεγάλο ήταν σπασικλάκι και γαμήθηκε μια βδομάδα κι έφτιαξε μια σπιταρόνα με τούβλα και πισίνα. Μετά καθόταν μέσα κι έβλεπε στο dvd τσόντες.<br />Μια μέρα ο κακός λύκος – κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του έχει κακό λύκο- μπάνισε το μικρό γουρούνι κι είπε να το φάει. Αλλά το γουρουνάκι επειδή έπαιζε μπάλα ήταν γρήγορο και χώθηκε στο σπίτι του. Ο λύκος δεν το έβαλε κάτω, φύσηξε, ξαναφύσηξε και γκρέμισε το σπιτάκι. Το γουρουνάκι λες κι είχε νέφτι στον κώλο έτρεξε και μπήκε στο σπίτι του μεσαίου αδερφού. Ο λύκος όμως είχε βρει το σύστημα, άρχισε να φυσάει και τσουπ το γκρέμισε κι αυτό το σπίτι. Τρέχαν σαν πούστηδες τα γουρούνια, έτρεχε κι ο λύκος από πίσω και τι έγινε; Μπούκαραν τα γουρούνια στη μεζονέτα του μεγάλου και έβαλαν το σύρτη (στην πόρτα). Δεν πάει να φύσαγε ο λύκος, αρχίδια, ούτε τούβλο δεν έπεσε. Απογοητευμένος την έκανε για την σπηλιά του κι έγινε βετζετέριαν. Τα γουρούνια χάρηκαν πολύ, βάλαν ουίσκι στα ποτήρια, Καρρά στο ράδιο και γούσταραν.<br />Το βράδυ έγινε σεισμός 8 ρίχτερ. Το επόμενο πρωί τα σωστικά συνεργεία βρήκαν τρια γουρούνια νεκρά κάτω από ένα σωρό τούβλα.<br /><br />Υ.Γ Ο λύκος τελικά παντρεύτηκε τη μις Δάσος. Επειδή χοληστερίνη δεν είχε πέθανε σε βαθιά γεράματα ήσυχα στον ύπνο του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-5365227404631228571?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27819768.post-1147197608083055002006-05-09T20:57:00.001+03:002008-12-26T21:17:16.994+02:00<strong>11.05</strong> Ψηλαφώντας το κομοδίνο του ο Μπομπ συνειδητοποίησε με έκπληξη πως το ξυπνητήρι Τουίτι δεν βρισκόταν στη θέση του και το ανεξήγητο αυτό γεγονός τον προβλημάτισε πολύ. Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι του, έτριψε τα μάτια κι άνοιξε το κινητό του. Μόλις είδε την ώρα έβγαλε μια κραυγή που πρέπει ν’ ακούστηκε αρκετά τετράγωνα πιο πέρα. Έβαλε αμέσως τα σπορτέξ του και πετάχτηκε σαν σίφουνας έξω.<br />Στο δρόμο όλοι τον κοίταζαν σαν εξωγήινο κι ο Μπόμπ υπέθεσε πως ήταν όλοι μαλάκες. Μόνο όταν μπήκε στη Γνώση κατάλαβε πως ήταν ακόμα με τις πιτζάμες. Μόλις το αφεντικό του τον είδε άρχισε να φωνάζει κρατώντας μια παγοκύστη στο κεφάλι του «Τι ώρα είναι αυτή ρε σκατόπουστρα; Πώς ήρθες έτσι μωρέ μπάσταρδε; Απολύεσαι ρε παλιομαλάκα!». Και μερικά άλλα τέτοια.<br /><br /><strong>08.20</strong> Τού’ χαν γαμηθεί τα γόνατα. Στην ηληκία του δεν ήταν για πολλά. Ο μπαρμπά Μήτσος ήταν κρυμμένος πίσω από έναν κάδο και πρίμενε κοιτώντας συνεχώς το ρολόι του. Ο φαλακρός είχε αργήσει, πράγμα ασυνήθηστο, κάθε πρωί στις οχτώ το άνοιγε το γαμήδι. Αλλά όσο άντεχε, ο μπαρμπά Μήτσος θα τον περίμενε. Και μόλις τον έβλεπε θα πατούσε την σκανδάλη. Μετά η σφαίρα θα ‘κανε τα υπόλοιπα. Γιατί ο φαλακρός για ένα καφέ του ‘χε γαμήσει τη ζωή. Κι ο μπάρμπας ήθελε μόνο ένα μήνα ακόμα. Μα η αθρίτιδα τον πρόδωσε. Σηκώθηκε λίγο απ’ την κρυψώνα του να ξεπιαστεί, η καραμπίνα βγήκε σε κοινή θέα κι ένας αστυνομικός που περνούσε τον συνέλλαβε χωρις ομολογουμένως ιδιαίτερο κόπο. Γιατί ο μπαρμπά Μήτσος δεν πρόβαλε καμιά αντισταση, δεν ήθελε να πειράξει κανέναν άλλο. Ήθελε μόνο να γαμήσει το φαλακρό.<br /><br /><strong>08.16</strong> Ο αστυνόμος Θεοπάρης έτρωγε το πρωινό του ντόνατ κι έπινε καφέ από πλαστικό κιπελάκι καθώς χάζευε τις εφημερίδες που κρεμόταν στο περίπτερο. Ο ασύρματός του έβγαλε έναν τσιριχτό ήχο και μια φωνή τίγκα στα παράσιτα τον ειδοποίησε πως στην οδό Αγωνίας κάποιος χωρίς προφανή λόγο σωριάστηκε στο έδαφος. Ο αστυνόμος πέταξε το ντόνατ του ( τον καφέ τον είχε πιει όλο ) και άρχισε να προχωράει προς τον τόπο του παράξενου συμβάντος. Δυο στενά πιο κάτω, έξω από τη γνώση είδε ένα γέρο με μια καραμπίνα. Έβγαλε το περίστροφό του, τον σημάδεψε και του φώναξε «ΑΚΙΝΗΤΟΣ!!». Ο γέρος σήκωσε αμέσως τα χέρια του ψηλά.<br /><br /><strong>07.59</strong> Ο Ροδόλφος δεν μπορόυσε να διακρίνει το Ρεμπώ από το Ράμπο γεγονός που δεν τον εμπόδισε να έχει βιβλοπωλείο. Κληρονόμησε τη Γνώση από τον πατέρα του κι έχωσε μέσα έναν υπάλληλο που τον γαμούσε και τον έδερνε. Κι ένα πρωί τον απέλυσε γιατί δεν του ‘φερε καφέ. Κι ο τύπος ήταν εξηντακάτι., ένα μήνα ήθελε να βγει στη σύνταξη. Ο Ροδόλφος ήξερε πως του’ χε γαμήσει όση ζωή του έμενε. Μετά βέβαια πήρε άλλο υπάλληλο τον οποίο επίσης γαμούσε κι έδερνε. Γιατί ο Ροδόλφος Μπράουν ήταν κακός άνθρωπος. Και το απολάμβανε. Πηγαίνοντας να ανοίξει το μαγαζί άκουσε ένα εκοφαντικό ντριρρρρνννν. Σχεδόν αμέσως κάτι τον χτύπησε στο φαλακρό του κεφάλι. Κάποιος περαστικός που τον είδε κάλεσε τους μπάτσους.<br /><br /><strong>07.58</strong> Το ξυπνητήρι Τουίτι χτήπησε μ’ ένα δυνετό ντρρρρρινννννν που θα ‘κανε το Συλβέστρο να χεστεί πάνω του. Ο Μπομπ χωρίς να ξυπνήσει τέντωσε το χέρι του, άρπαξε τον Τουίτι και χωρίς να τον κλέισει τον εκσφεντόνισε έξω από το ανοιχτό του παράθυρο. Μετά συνέχισε να ονειρεύεται.<br /><br /><strong>Τώρα</strong> Ο μεγάλος Διδάσκαλος Ζάο Ζου τελειώνει την αφήγησή του, ανάβει ένα μάλμπορο λάιτ και κοιτά τους μαθητές του. Ο φύτουλας μαθητής Τσογκ Λη σηκώνει διστακτικά το χέρι του και λέει «Ενδιαφέρουσα η παραβολή σας μεγάλε Διδάσκαλε αλλά δεν μπόρεσα να κατανοήσω το βαθύτερό της νόημα.» Από την τελευταία σειρά ο ρέμπελος μαθητής Γου Τσαν αφήνει για λίγο το κουπόνι του στοιχήματος και ουρλιάζει «Πίπες παντού! Να παν να γαμηθούν τα νοήματα!». Ο Ζάο Ζου τον κοιτάζει επιδοκιμαστικά και λέει « Το βαθύτερο νόημα είναι πως δεν υπάρχει βαθύτερο νόημα. Εύγε Γου Τσαν. Συ θα κληρονομήσεις τη βασιλεία των ουρανών.». Τραβάει μια τζούρα ακόμα και φεύγει από την τάξη σφυρίζοντας το ‘Some velvet morning’.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27819768-114719760808305500?l=sfentonas.blogspot.com' alt='' /></div>Σφεντόναςhttp://www.blogger.com/profile/14163969893373176575noreply@blogger.com4