Δυο δίστιχα άλλων

Αποφάσισα τελικά εκτός από τις δικές μου βλακείες να φιλοξενώ που και που και κανενός άλλου. Μετά από απαίτηση των αναγνωστών του blog δημοσιεύω δυο εκπληκτικά δίστιχα που γράφτηκαν στο λύκειο από δυο σπουδαίους δημιουργούς, τον Πρόεδρα και τον Παυλάκη που είναι έγκλημα να ξεχαστούν. Ξεκινάω με το σχεδόν βαρναλικό ποίημα του Πρόεδρα που πραγματικά με συγκλόνισε.

Πάλι μεθυσμένος ήμαν
νόμιζα ήμουνα ο He-Man.

Και ολοκληρώνω με το βαθύτατο ποιήμα ορόσημο του Παυλάκη, το απάυγασμα θα έλεγα της σχολικής ποιητικής μας δραστηριότητας.

Την κυλότα σου φοράω
και φωνάζω βάο βάο.

Πρέπει να 'χω και κάτι άλλα γραμμένα στο βιβλίο της Ιστορίας Επιστημών. Αν τα βρω ποτέ θα τ' ανεβάσω.

Η επιστροφή του Ζάο Ζου

Επιστρέφοντας σκυνθρωπός από τη δουλειά του ο Ζάο Ζου πρόσεξε σε ένα τοίχο το σύνθημα "Ο σουρεαλισμος όλους μας ενώνει. Μπάτσοι, γουρούνια, ανεμώνη*", γεγονός που τον έκανε να χαμογελάσει με αισιοδοξία.

*διαβασα ότι το γραψαν κάποιοι κάπου στο Γκύζη

Η τελευταία σταγόνα

Βγαίνοντας από το WC ένας στρατιώτης στο θάλαμο μονολόγησε
" Τελικά όσο και να τινάζεις τη πούτσα σου η τελευταία σταγόνα στο βρακί θα πέσει."
Μεγάλη κουβέντα. Με απίστευτες φιλοσοφικές προεκτάσεις. Νιώθω σοφότερος. Χωρίς πλάκα.

Μετά το μπαρ, μια αφόδευση

Πήγα σπίτι. Όχι ότι γούσταρα αλλά δεν υπήρχε εκεί κοντά κανά μπαρ με σοβαρές τουαλέτες. Πήρα ένα μίκυ μάους, μπήκα στο μπάνιο και έχεσα. Ύστερα άνοιξα το παράθυρο. Σκέφτηκα έναν άνθρωπο που κλάνει κι ανοίγει το παράθυρο να ξεβρωμίσει. Ο αέρας φυσάει κι ο άνθρωπος αυτός κρυώνει και κλάνει πιο δυνατά. Και βρωμάει περισσότερο. Σκέφτηκα όλα τα πράγματα που προσπάθησα να διορθώσω και τα 'κανα χειρότερα. Σκέφτηκα πως ίσως να 'ταν καλύτερο να τα αφήνα να διορθωθούν από μόνα τους.
Μετά ξανάβαλα τα παπόυτσια μου και βγήκα να πιω κανά ποτό ακόμα.